Uitgestelde wraak

Wat is dat toch voor een mentaliteit? Je laat je pompje in de stalling aan de fiets zitten. Het is niet alleen uit goed vertrouwen, maar ook om eventueel een medefietser van dienst te zijn. Menigmaal heb je zelfs immers dankbaar een pompje van een ander even geleend. Mijn vertrouwen in de fietsende mensheid was weg toen voor de derde keer een pompje verdween. Toen heb ik maar zo'n onhandig minigeval in mijn tas gestopt. Aan het frame heb ik een glanzend, doch kaduuk exemplaar bevestigd. Na een paar weken was het verdwenen.

Ik kan me haast niet voorstellen dat er onder de lezers van deze krant zulke onverlaten zijn. Je weet echter nooit. Hebt u een onlangs met een platte band in de verlatenheid van de Flevopolder gestaan? Geen nood. Kwiek sprong u uit het zadel, pakte uw plakspullen en pakte het sieraad van een pompje. Toen u de band eraf had en er een beetje lucht in deed om het gaatje te lokaliseren, merkte u dat de zuiger eruit was. U hebt gevloekt. Als het u toen niet begon te dagen, beseft u het nu: mijn wraak op afstand was zoet.