Slot CaDance met vage choreografieën

Hoeveel dansfestival kan een mens hebben? Na drie weken bomvol voorstellingen (drie op een avond), een randprogrammering vol debat en discussies, presentaties op de catwalk en uit je dak gaan op de Glitter-Gup feestjes, heerst nu rust in Den Haag.

En wat zagen we de laatste week. Van twee bekende choreografen werken die beide fors teleurstelden. Paul Selwyn Norton kreeg van Korzo opdracht zijn duet Proxy en trio The Gradual Instant uit te breiden met een groepsdeel, dat in zijn geheel Trilogie Proxy heet. Waar inventieve dans en understatement de eerste delen overeind hielden, verzandt Part III in een beschamend niets. Aan de pessimistische, desolate sfeer wordt geforceerd `betekenis' toegevoegd. Er wordt zinloos gezeuld met op zich mooie attributen. Als tragisch dieptepunt dient een martelscène waarbij een vrouw een vastgebonden man brandmerkt. Een enkele fraaie solo, duet en pittige groepsdans verhullen niet dat Norton in dit slotstuk van zijn trilogie bleef steken in een vaag concept. Jammer voor de dansers, van wie Shintaro Oue en Michael Jehoda het aanzien meer dan waard zijn.

Ook BOCA van Diane Elshout en Frank Händeler verzandt, maar dan letterlijk in maïskorrels. In hun door Braziliaanse Candomblé-rituelen geïnspireerde choreografie wordt gedanst op een veld van korrels. Zand lijkt dat en daarin kun je al dansend fraaie kringen en sporen trekken. Dat doen de dansers constant daarin voorafgegaan door een malle sketch over rituelen. Elshout en Händeler wisten in dit groepsstuk geen balans te vinden: het geheel is onaf en onevenwichtig, al zien de zwoele dansen er op zich aantrekkelijk uit.

Een aardig jeugdstukje vooral is Marvin, een geestig duet dat De Paiva Souza en Van Dullemen baseerden op een Engels verhaal over een dominante moeder met een pesterige zoontje. Bij hen ontaardt dit in een klucht waarbij De Paiva (als zoontje) zijn mimische en acrobatische talent wederom laat schitteren. Van Dullemen verbeeldt tegenover hem op meesterlijk groteske wijze de dominante moeder, in een streng gesteven jurk met van die enge hoekige schouders. De twee zijn briljant ingespeeld op elkaar en toch komt Marvin niet veel verder dan een lollige sketch en irriteert uiteindelijk het homocliché van moeder de vrouw als seksueel gefrustreerde dienster.

Megumi Nakamura, een van de ex-dansers van het Nederlands Dans Theater die een avontuurlijke loopbaan als maker ambiëren, zet haar solo The Forgetting Room in een wit decor. In deze naar niets verwijzende omgeving kan ze haar gevoelens en gedachten sterk tot uitdrukking brengen. Ze laat haar handen rusteloos fladderen als vogels hun vleugels, haar gezicht richt ze soms dromerig naar een felle lamp alsof ze zich koestert aan de zon. Plotsklaps doorbreekt ze met felle dansbewegingen dat verstilde spel en lijkt ze het toonbeeld van radeloosheid. Dat The Forgetting Room boeit komt evenwel meer door de schoonheid van Nakamura dan door de solo zelf. Die werd te zeer een aaneenrijging van plaatjes zonder enige dramatische opbouw.

Een verrassing op de valreep was ReCombining, een solo van de Canadees André Gingras die Manuel Ronda vertolkte. Die gaat over een personage die lijdt aan tics en neuroses ten gevolge van gen manipulaties. Stuiptrekkend en dwangmatig beweegt hij zich in een smetteloos witte afgesloten ruimte; een gek in een isoleercel of een proefkonijn in een laboratorium. ReCombining is zo absurd als Kamagurka's strips zijn, komisch en navrant, soms zelfs ontroerend. Daarbij prachtig van vorm, met dwingende videobeelden van Fabio Iaquone die decor en speler verbinden.

CaDance was enerverend, vooral in kwantitatieve zin. Toch was er weinig dat echt prikkelde, behalve dan het nieuwe werk van Greco en Listopad. Korzo Theater, het centrum in dit festival, fungeert tot nu toe als broedplaats voor moderne dans, maar als artistiek leider Leo Spreksel niet gauw kritischer wordt, verwordt die plek nog eens tot broeinest van amateurisme.

CaDance Festival Moderne Dans Den Haag. Premières: Norton (Proxy), De Paiva Souza & Van Dullemen, Nakamura, Gingras, Elsler/Händeler (BOCA). Gezien: 23, 25/11, Korzo en Theater aan 't Spui. Tournee: Proxy t/m 26/1. Inl.: 070 3637540. BOCA t/m 21/2. Inl. (020) 6270455.

    • Isabella Lanz