Respect

Wat deed Beatrix zaterdag terwijl in Suriname om haar sprankelende afwezigheid werd getreurd? Van president Venetiaan tot parlementsvoorzitter Lachmon. En die jongen van haar, hoe heeft hij zijn weekeinde doorgebracht? Ze hadden ongetwijfeld duizend en één redenen om dat kleine volk zo diep te schofferen door de onafhankelijkheidsviering te mijden. Misschien zaten moeder en zoon samen te brainstormen over de samenstelling van een menu. Een volgend etentje met een Argentijnse beulassistent moet je nauwkeurig voorbereiden. Het vergt veel inspanningen. Oesters met Pampa-kruiden? Cordon bleu Argentine? Maar misschien was Beatrix haar volgende skivakantie in het land van Haider aan het plannen en was Alex gewoon op bezoek bij zijn couturier. Zo'n oranjegilet moet natuurlijk niet te strak zitten, bij het juichen na een doelpunt van Kluivert scheurt het dan onverbiddelijk.

Volgens mij bestonden er ongetwijfeld ook duizend en één redenen voor het koninklijke duo om dat te doen waarvoor ze zijn ingehuurd. Staatshoofd of kroonprins hadden plechtig aanwezig moeten zijn bij de feestelijkheden van de oud-kolonie. Omdat dat in een middelgrote democratie een vanzelfsprekende plicht is. Omdat je hiermee de emotionele banden versterkt met een belangrijke component van je eigen bevolking. En blijk geeft van historisch besef. Omdat Surinamers trotse mensen zijn die de mond vol hebben van maar één woord: respect. Hoe spreek je het woord respect uit in de geaffecteerde taal van het Noordeinde?

Er was ook een andere, zeer specifieke reden voor moeder, en zeker voor sportgekke zoonlief, om naar Paramaribo te gaan. Ook al zijn de hotels aldaar niet met Haagse chic aangekleed en lopen er geen wilde zwijntjes rond die om een koninklijke kogel kunnen smeken. Een triviale reden wellicht. Suriname, hoe klein ook, is toch het magische reservoir waaruit sinds midden jaren tachtig vloeibare zwarte parels naar het Oranjemeer sijpelen. Suriname, het beloofde land dat het gezicht van het Nederlands voetbalelftal zo drastisch heeft gemodelleerd. Zo'n vruchtbaar stukje grond moet je als je oogappel koesteren. Troetelen, paaien en strelen. En als het niet uit authentieke liefde kan, dan maar uit zuiver Hollands opportunisme.

Die scorende jongens schreeuwen al heel lang hun onbehagen uit. Is het zoveel gevraagd om een stukje hiervan weg te nemen door vooral te vermijden hun land van oorsprong publiekelijk te schofferen? Het multiculturele drama begint onder de koninklijke kroonluchters. En maar klagen over die rebelse zwartjes, die kabelaars van een Seedorf, Kluivert of Bogarde die tegen bladen als het Surinaamse Obsession vertellen dat zij zich in het nationale elftal niet op hun gemak voelen. Dat zij in Nederland op geen respect kunnen rekenen. En maar klagen dat de door blank Nederland uitgekotste Seedorf in een interview durft te zeggen: `Feit is dat ik Nederlander ben, in het Nederlandse elftal speel, maar niet als Nederlander wordt geaccepteerd.' En maar brullen dat Davids zijn bril moet afdoen of dat Melchiot op zijn knieën moet zodra een microfoon met een bleekscheet erachter verschijnt. Ik heb een hekel aan die zonnebril en pleit niet voor het belonen van arrogant gedrag, maar wel voor begrip. Begrip voor jongens wier voorouders als slaven werden behandeld en die om een onsje meer respect vragen.

Waarom is een multiculturele ploeg als Frankrijk in totale harmonie wereld- en Europees kampioen geworden terwijl de tweede multiculturele nationale ploeg die Europa kent en die evenveel kwaliteit bezit, altijd in een moeras van (raciale) spanningen en conflicten strandt? Een prinselijke of koninklijke trip naar Paramaribo had niet alle misverstanden kunnen wegnemen, maar was te prefereren geweest boven kilheid en desinteresse. Hoe moeilijk het ook moet zijn voor een koninklijke mond om een Argentijnse entrecote door een roti te vervangen.