Drie ferme heren

Fantastisch dat je tegenwoordig bij het horen of lezen van een stel ferme citaten uit het Journaal of Nova de oorspronkelijke uitzending kunt bekijken via internet, op www.omroep.nl. Dus toen mijn autoradio hevig begon te storen door de kracht van de uitspraken van de drie Amsterdamse top-ordebewakers in Nova, dacht ik, geen nood, dat zie ik straks thuis op mijn computer nog wel. Zo zou het onderhand met alle programma's moeten zijn en dan zou ik ze niet op de computer willen zien maar op de televisie zelf.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen, want de kogels van afrekeningen vliegen door de stad en de politie heeft bij spectaculaire acties op donderdagavond tafels vol zware vuurwapens in beslag genomen. Zelfvoldaan zaten burgemeester Patijn, hoofdofficier van justitie Vrakking en hoofdcommissaris Kuiper aan de studiotafel. ,,Het hoort niet in de stad dat je moorden hebt in de publieke ruimte'', zei Patijn. ,,Een Chicago aan de Amstel wordt het niet'', bevestigde hoofdofficier Vrakking. ,,We kunnen maandenlang rechercheren, maar dit wordt te gek. We pakken in één keer door'', zei Kuiper over de inval. ,,We pikken dit niet. Ze moeten het maar ergens anders doen, maar niet in deze stad.''

Ik had nog wel wat vragen over die schietpartijen, maar de drie heren waren voor iets anders gekomen: hun eigen afrekening. Eerst stelden ze vast dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. Heel leuk. Dat kon je zien. Minzaam monsterden ze elkaar. Ze zagen een direct verband tussen hun vriendschap en de veiligheid van de Amsterdammers. Den Haag wil die mooie relatie tussen drie heren verstoren en dan ziet het er op straat niet best uit. Vrakking en Patijn stappen op en deze invallen waren hun last hurrah.

Zonder die twee wordt het moeilijk. Vrakking wordt opgevolgd door een zekere De Wit en Amsterdamse kringen van politie en justitie hebben al via alle kranten laten weten dat ze die niet graag zien. Kuiper had geen goed woord over voor De Wit en zei strakjes dat hij met de procureur-generaal over de kandidaat had gesproken. Dus die De Wit zal het hier misschien niet zo goed kunnen vinden en dan wordt het pas echt gevaarlijk in Amsterdam. Sterker nog, Den Haag wil zich door middel van De Wit meer met Amsterdam gaan bemoeien. Zeker de helft van het gesprek werd hieraan besteed en het ontging mij als angstige leek. Vrakking klaagde over de lastige Kamervragen. ,,Dan zit ik tv te kijken en dan denk ik o, o, daar gaan we weer.''

Maar als ze het zo goed konden vinden, hadden ze eerder kunnen ingrijpen, dacht ik. Dat begreep ik verkeerd, want zonder deze drie was het nog veel erger geweest. Amsterdam staat voor ,,in één keer doorpakken'' en Den Haag voor ,,maandenlang rechercheren'' en zwaar geweld. Kuiper: ,,Als er geen nette middelen bestaan, zal mijn korps geweld moeten toepassen en we willen niet dat de stad in puin gaat. Het ontbreken van middelen zal gewelddadig optreden veroorzaken aan politiezijde.'' Interviewer Willem Lust knikte gehoorzaam en vatte de boodschap nog eens samen: ,,Zoals gebruikelijk bent u het volkomen eens en schetst u waar u zich zorgen over maakt: de centralisatie naar Den Haag. Ik dank u voor uw komst.'' De drie ferme heren hadden ook Lust wel eens kunnen bedanken voor zijn hulp bij deze prachtige orkestratie.

We zullen nog wel meer afscheidsinterviews zien. De KRO bracht het afscheid van Inspector Morse die op het scherm een hartaanval kreeg. De hele uitzending had hij al last van zijn hart en ik zag hem tranen wegpinken, échte waarschijnlijk van acteur John Thaw. Terwijl hij op de Intensive care lag te sterven, loste hij zijn laatste moord op. Hier eindigde een serie die eigenlijk gaat over de tragiek en wijsheid van de ouderdom. Het was een van die momenten in een weekeinde van gedeelde KRO-gevoelens, nostalgisch en spiksplinternieuw. In Nirvana: verhalen van achterblijvers mochten nabestaanden praten over de gestorvenen. Rouw delen op tv, een nieuwe trend met veel mogelijkheden.