Pijn

De fysiotherapeut bracht zijn arm achter mijn rug voorzichtig in een bepaalde stand. ,,Als je begint te lachen doet het pijn'', concludeerde hij, en dat was zo.

Het ging intussen best goed met mijn arm. De beweeglijkheid nam toe, de gevoeligheid werd minder. Toch wist deze man altijd weer een stand te vinden die pijn deed. Ik kan niet zeggen dat dat leuk was, maar ik kan ook niet ontkennen dat ik dan begon te lachen – een schamper lachje.

De volgende dag nam ik de trein naar Santpoort-Noord voor een wandeling in de Kennemerduinen. Ik was daar nog nooit geweest. Ik ben lang niet overal in Nederland geweest. Ik heb ook niet de ambitie om overal in Nederland te komen.

Heerlijk binnenduin. Avontuurlijke paadjes, beschutte bosjes en de intieme geur van herfst. Ik kreeg een enorm gevoel van ruimte om mij heen. Maar toen het pad een bocht maakte, toen de bosjes uiteenweken, toen ik opkeek zag ik boven dit landschap opeens een kolossaal flatgebouw staan, ongetwijfeld de buitenkant van IJmuiden. Deze aanblik was zo verrassend, zo bizar, zo funest voor het gevoel van ruimte dat ik had, dat ik in de lach schoot.

Later die dag regende ik nat. Het was mijn eigen schuld dat ik nat regende. Ik had gewoon wat langer aan mijn tafeltje in Parnassia moeten blijven zitten. Maar het donker boven zee leek eindeloos, de wind leek alleen maar aan te wakkeren, wachten zinloos. Ik had kortom het geduld niet. Een vrije dag, maar ik had me natuurlijk toch een bepaalde trein in mijn hoofd gezet voor de terugweg.

Ik stond nog niet buiten of de regen verdichtte zich tot een waterval. Mijn jas was in orde, maar mijn broek niet. Mijn pijpen waren in een ommezien doorweekt. En binnen tien minuten brak een dampend zonnetje door de wolken, weldra was de hele hemel blauw. Ik zag dat en ik voelde het water (een gaaf geval van capillaire werking) in mijn broekspijpen omhoog kruipen – en weer dat schampere lachje.

Als je begint te lachen doet het pijn, of te wel: onderschat nooit de inzichten van je fysiotherapeut.