JOHN HIATT

Na bijna dertig jaar in het nobele ambacht van singer/songwriter dreigt John Hiatt een parodie op zichzelf te worden. Zijn knauwende Amerikaanse uitspraak en neuzelige zang worden op de cd Crossing Muddy Waters zo zwaar aangezet, dat ze voor niet-ingewijden op de lachspieren zouden kunnen werken. De albumtitel heeft een dubbele betekenis: de troebele tijden die Hiatts teksten hebben verzadigd van een bijna opdringerig gevoel van melancholie, en de `zwarte' invloeden die hij in navolging van de grote bluesman Muddy Waters in zijn muziek toelaat.

Vooral dat laatste past hem niet altijd even goed, wanneer hij in de bluesballade Mr. Stanley het personage aanneemt van een weeskind op de katoenplantage of hij zich in Lift up every stone vertilt aan quasi-authentieke gospel. Met zijn gruizige knauwstem voldoet John Hiatt aan de definitie van een rechtgeaarde singer/songwriter, in die zin dat zijn liedjes minstens zo mooi worden vertolkt door anderen. In het bedenken van folky smartlappen als God's golden eyes blijft hij onnavolgbaar en samen met het door mandolines voortgestuwde titelnummer bevat Crossing Muddy Waters weer een paar van die prachtig herfstige terugblikken op verloren liefdes, waar Hiatt-watchers als Bonnie Raitt, Ry Cooder of Ilse de Lange hun voordeel mee kunnen doen.

John Hiatt: Crossing Muddy Waters (Sanctuary/BMG SANCD003)