HET PUBLIEK

Een bezoek aan een damtoernooi is een verademing voor een gemiddelde sportverslaggever.

De onwetende individu wordt aller hartelijkst welkom geheten. De knusse ontvangstruimte is meestal een achterzaaltje van een gemeentehuis of een bibliotheek in de periferie van Nederland: het mekka van de damsport. Het schuiven met de schijven is verder voorbehouden aan Oost-Europeanen en Centraal-Afrikanen. Ze zijn elkaars vrienden en houden de marginale denksport gezamenlijk in stand. Ze zitten dromerig achter de speeltafel en houden zich verre van psychologische oorlogsvoering. Ze voelen zich verheven boven de vijandige sfeer bij het schaken. Ton Sijbrands is een uitzondering op deze regel. Hij weigert al jaren te praten met Rob Clerc. De principiële Sijbrands verlaagt zich ook niet tot commerciële activiteiten, zoals Harm Wiersma. Sijbrands is een doemdenker met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Hij is de verpersoonlijking van de jaren zestig en zeventig. Heeft u heimwee naar die periode? Bezoek dan een damtoernooi in Huissen, Hoogezand of Zoutelande. Daar zie je nog sporters met een boterhamzakje op een parkeerplaats wandelen. Daar tref je nog toeschouwers op sandalen en geitenharen sokken. In de geest van Jannes van der Wal, die een vroege dood is gestorven. Hij was de vleesgeworden dammer. Zorgvuldig formulerend. Eeuwig discussiërend over de overvloed aan remises. Nooit te beroerd een diepzinnig gesprek te voeren. Dammen als eerste levensbehoefte.