Emancipatie van moord

In het Wilde Westen namen na elke schietpartij de gasten in de saloon de hoed af voor de gevallenen. Het afvoeren van de lijken kwam niet meer in beeld, maar in het volgende camerashot was de muziek er weer.

Hier zijn bloemen en briefjes. Die werden neergelegd voor de drie Joegoslaven, doodgeschoten aan de maaltijd in het Amsterdamse restaurant Kobe. Verder niets meer te zien. Malse Japanse biefstukken worden weer verorberd als vanouds. De herinneringstekenen verdwenen snel. Nu maar hopen op klandizie die geen doelwit is. Zittende slachtoffers zijn gemakkelijker te executeren dan een bewegend doel in een winkelcentrum. De dader had het eigenlijk op één van de drie gemunt, maar heeft die twee anderen er maar meteen bij gepakt. Ging in één moeite door. Een van de vriendinnen wist te ontkomen. Afgelopen weekeinde werd ook bekend dat de moord op vier Hell's Angels in de Haarlemse seksclub Esther een afrekening was.

Volgens het WODC neemt geweld toe, maar is er al vijf jaar een licht dalende trend in moorden, van 1,8 per 100.000 naar 1,6 per 100.000 inwoners. De moord is dus geëmancipeerd en bovengronds gegaan. Het afrekenen gebeurt niet meer achteraf in een verborgen loods, waarna het lijk met beton verzwaard in een kanaal wordt gesmeten, maar op straat of in een restaurant. Gewoon openlijk ervoor gaan, zoals in Colombia of Servië. En dan een grootse begrafenis, begeleid door politie. Idee: de moordkoffieshop.

    • Maarten Huygen