VARA

Hoezeer ik de doortastendheid van Marcel van Dam bewonder, hij was niet degene die de agressieve VARA-haan z'n nek omdraaide (Boeken 10.11.00). Ik stel dat graag vast omdat ik er al jarenlang over opschep dat ik het nieuwe beeldmerk (met de letters en het uitroepteken) in de organisatie implementeerde.

Albert van den Heuvel — die voor Van Dam kortstondig voorzitter was — had opdracht gegeven om een nieuwe huisstijl te ontwerpen. In plaats van die haan. De opdracht werd aan de grafische dienst van de NOS gegund. Talloze VARA-commissies moesten hun oordeel over de ontwerpen uitspreken. Naar VARA-trant-van-toen zagen ze kans om de ene na de andere ontwerper van de grafische dienst in de gordijnen te jagen en tot op het bot te frustreren met betweterijen en principes. Dat duurde iets langer dan een jaar. Ten einde raad vroeg Van den Heuvel mij – als perschef en adviseur van bestuur en directie – om het proces te leiden. Dat was (ik meen) in 1982; in ieder geval ver voor Marcel van Dam voorzitter werd. (Ik ben sinds mijn VARA-tijd niet meer zo'n nauwkeurige geschiedschrijver omdat de VARA in die tijd drie miljoen fotokopieën per jaar produceerde aan vergadernotulen die ik na een tijdje maar meteen in de prullenbak gooide als ik ze kreeg.)

We formeerden een fris NOS-team met Frans Lases, Carlo Delbosq en Ron van Roon, geïnspireerd door het hoofd van de dienst, Willem Hillenius. We herformuleerden de opdracht en kwamen na twee weken tot het ontwerp dat nu nog wordt gevoerd. Ik heb toen een tentoonstelling laten ontwerpen met onder andere een nieuwe cover van de gids, briefpapier, de voorgevel van het gebouw, vlaggen, t-shirts; zelfs kopjes en schotels. Ik loodste een gecombineerde vergadering van Dagelijks Bestuur en Directie door de tentoonstelling en zette deze voor de keuze: dit of niets. Het werd de eerste overwinning op inspraak en medezeggenschap bij de VARA. Avant Van Dam.

    • Bob in `T Hout