Schoen zetten

Max en Vera gingen hun schoen zetten, want Sinterklaas was in het land. Het probleem was alleen: wélke schoen gingen ze zetten?

Volgens Vera maakte het niet uit. Je kon iedere schoen zetten die je maar wilde. Max zag het anders: hij vond dat je je lievelingsschoen moest zetten.

,,Jouw lievelingsschoenen zijn gympen,'' zuchtte Vera toen ze het hoorde.

,,Nou en?'' vroeg Max. Hij was gek op zijn gympen. Niks liep lekkerder dan gympen en ze stonden nog stoer ook.

,,Ze stinken,'' zei Vera, ,,dat zal Sinterklaas leuk vinden.''

,,Ze stinken helemaal niet!'' riep Max boos. ,,En Sinterklaas komt er niet aan ruiken, hij komt er een kadootje in doen.''

,,In zo'n stinkschoen?'' Vera vond het geweldig leuk om Max te pesten. Hij trapte soms overal in. Gek eigenlijk, zelf was ze helemaal niet zo.

,,Welke schoen zet jij dan?'' vroeg Max nu.

,,Mijn dansschoenen,'' zei Vera meteen. Ze had hele mooie rode dansschoenen met witte stippen erop. Er zat een echt hakje onder. Ze kwamen uit Spanje, en ze waren Vera veel te klein. Daarom waren ze perfect om te zetten.

,,Die draag je nooit,'' zei Max, ,,die zijn hardstikke klein. Die mag je niet zetten.''

,,Van wie niet?''

,,Sinterklaas kan in de war raken. Als je een klein schoentje zet, denkt hij dat jij ook klein bent. Dan krijg je iets doms. Iets voor peuters.''

,,Ik doe er toch een brief in Max,'' riep Vera uit, ,,een hele lange. Heb jij al een brief aan de Sint geschreven?''

,,Nee,'' zei Max somber.

,,Dat moet je doen hoor. Heb je al een verlanglijst?''

Max schudde het hoofd. Hij had nog geen verlanglijst omdat hij niet wist wat hij wilde van Sinterklaas. Eigenlijk wilde hij niks, maar dat durfde hij niet op zijn verlanglijst te zetten. Hij wist ook niet goed waarom hij niks wilde. Hij vond het spannend, misschien was het daarom. ,,Ik kan hem zo maken,'' flapte Max eruit, ,,ik wil niks.''

,,Niks?'' Vera's mond viel open.

,,Niks,'' herhaalde Max.

,,Waarom niet? Dan hoef je toch ook je schoen niet te zetten?''

Max schudde zijn hoofd. ,,Ik wil zien of ik ook echt niks krijg,'' zei hij.

Vera haalde haar schouders op. Die gekke Max. Echt iets voor hem om niks te willen. Ze wist nou al dat het ging mislukken. Hij ging zeker iets krijgen. Desnoods van haar. Als het straks kadootjes regende, was het toch sneu als hij niets kreeg. Dan had hij spijt. Dat wist ze zeker. Ineens kreeg ze een idee. ,,Weet je wat we doen Max?''

Max schudde het hoofd. Hij wilde niks doen.

,,We zette alle schoenen!'' Vera was er opgewonden van.

,,Alle schoenen? Waarom?'' Max wist niet eens hoeveel schoenen hij had. Hij had gympen, oude gympen, gympen die te klein waren, rubberlaarzen, sandalen, waterschoenen, winterschoenen, slippers, pantoffels, nog een paar pantoffels, bergschoenen, voetbalschoenen. Wie was er nou zo gek om al zijn schoenen te zetten?

,,Dat is een leuke verrassing voor Sint en Piet,'' riep Vera uit, ,,al onze schoenen! Ben jij niet benieuwd? Misschien krijgen we wel honderd kadootjes!''

,,Ik wil geen honderd kadootjes,'' mompelde Max, ,,ik wel niks.''

Vera sloeg een arm om Max heen. Ze wist niet wat hij had, maar hij moest zich niet zo aanstellen. Hij leek wel een oude man.