Oom is een kanjer

Iedereen weet dat er een bijna onafzienbare hoeveelheid prentenboeken geproduceerd wordt. Feestelijke vierkleurendruk, dolle varkentjes, muizen, beren en mollen schateren je tegemoet, maar er is vaak niet veel aan. Braaf. Voorspelbaar. Daarom, maar niet alleen daarom, is Olivia van Ian Falconer een aangename verrassing. Zwart-witte plaatjes met hier en daar een toefje rood. Het varkentje dat Olivia heet is niet vooral ollebollig en lief, maar een beetje disproportioneel en het kijkt onthutst. Het heeft een grote snuit en grote oren en een betrekkelijk klein lijf dat het rechtop houdt op achterpootjes waaraan die typische varkenshogehakhoefjes zitten. Op het eerste plaatje, waaronder staat `Dit is Olivia. Ze kan ontzettend veel' staat het beestje met een enorme mond flink open. Te zingen. Uit een boek waarop staat `40 hele harde liedjes'.

Dat ene plaatje zet de toon. De tekst is grappig, de tekening is grappig en het heeft ook allemaal iets laconieks. De tekenaar is niet dolverliefd op zijn eigen schepping – maar na een poosje is de kijker/lezer dat wel. Wat een aanbiddelijk, eigenwijs, ingebeeld en bijzonder monstertje is die Olivia! We zien haar grijze verschijning in een rood badpakje wat beteuterd staan te kijken naar haar moeder – zwart badpak, zwarte zonnebril – die met een hoopje zand bezig is. `Vorig jaar, toen Olivia nog klein was, heeft haar moeder haar laten zien hoe je een zandkasteel bouwt', staat eronder. Er is verder geen zee of strand te zien, deze tekeningen zijn bijzonder leeg. Op de volgende plaat geeft een grijze veeg de zee aan, waardoor de leegte ervoor vanzelf het strand wordt. Op dat strand bevindt zich Olivia's kleine broertje die naar een krab kijkt, Olivia's moeder die een boek leest, en Olivia die naar haar pasgemaakte zandkasteel kijkt. Het is zo groot als het Empire State Building.

Heel anders maar ook tamelijk knetter is het prentenboek Klaartje Boon heeft een kanjer van een oom van de Engelse Lauren Child. Die oom is ome Ted. Hij is brandweerman. Hij redt mensen. En hij komt een paar dagen oppassen als de vader en moeder van Klaartje weg zijn.

De tekeningen zijn expres slordig, met zwarte krasserige lijnen waarover heen met verf wat kleur gesmeerd is. Vaak zijn de magere poppetjes uitgeknipt en zitten ze in een foto. Of het behang is een foto en het televisiebeeld ook, maar verder is dat vrolijke wilde kliedertekenen te zien. Het boek maakt een geweldig rommelige indruk, met overal tekst en allerlei kleurenplaatjes door elkaar. Verder is er ook nog een heel bijzondere cavia weggelopen.

Die wordt teruggevonden.

Het is moeilijk om na twee zulke geweldige prentenboeken nog over een derde te beginnen, maar er is nog een boek dat heel prettig is om te bekijken. Dat is Een grote ezel geschreven door Rindert Kromhout en getekend door Annemarie van Haeringen. Het gaat over Kleine Ezel, maar die is een grote ezel, in overdrachtelijke zin. Het is een eigenwijs product, die Kleine Ezel, maar gelukig heeft hij een lieve moeder. Zowel moeder als kind draagt een bivakmuts met ezelsoren, moeder een groene, Kleine een blauwe. Kleine maakt een tochtje door de wereld. De wereld valt niet mee. Gelukkig is er moeder. Daarmee is het verhaal samengevat, maar er is vanzelfsprekend meer te beleven, aan de roze spetters van Cavia, de gorige plee van Das (`Kleine Ezel doet een héél klein plasje') en de achter bomen en tenten opduikende groene ezelsoren.

Ian Falconer: Olivia. Vert. Herma Vogel. Ploegsma, ƒ26,90

Lauren Child: Klaartje Boon heeft een kanjer van een oom. Vert. Rindert Kromhout. Van Goor, ƒ25,-

Rindert Kromhout en Annemarie van Haeringen:

Een grote ezel. Leopold, ƒ28,50