Lekker mislukt!

Vreemd dat er in de krant nooit mislukte recepten staan. Dat er, nadat je was verteld hoeveel rozijnen of spinazie of slagroom je moest nemen en hoe lang dat op het vuur moet, aan het eind staat: `Jammer maar het is niks geworden, het is hardstikke mislukt en smaakt alleen maar naar een kapot, oud nachtkastje en niets anders.

Een krantenkok maakt toch ook wel eens een fout? Ik tenminste wel. Daarom vandaag een mislukt recept. Het is de bedoeling dat het een soort Franse pudding wordt. Doe je mee?

In een klein pannetje giet je een kopje melk, twee eetlepels suiker en vier eidooiers. Ook een klein beetje zout. Niet vergeten, want anders mislukt het echt niet. Tegelijk leg je drie blaadjes gelatine, geeft niet welke kleur, in een bakje koud water. Je begint te roeren in het pannetje. Bijna vergeten het gas aan te steken. Kan nog net. De kleinste vlam. Blijven roeren.

Wanneer mag je daarmee ophouden? Totdat het dikker wordt. Maar het wordt niet dikker. Het mislukt echt! Maar de suiker is wel opgelost, dat voel je.

Knijp al het water uit de gelatine en doe die in het warme pannetje. Ojee, weg gelatine! Komt nooit meer terug. Toch maar doorgaan. Grote lepel kersenjam erin. Met kersen en al. Af laten koelen.

Wat nu? Waar is de mascarpone? De mascarpone is op! Iemand moet gauw mascarpone halen. Twee, nee drie, nee vier grote scheppen mascarpone erdoor roeren. Lukt niet, alleen maar klonten! Pak iets, de slagroomklopper bijvoorbeeld. Je weet wel dat doorzichtige ding van ijzerdraad. Dat gaat beter, maar wel een rare kleur. Schenk het daarom maar over in een mooie glazen kom. Lijkt het tenminste nog wat. In de koelkast, zo lang mogelijk.

Maar langer dan een halve dag hoeft ook weer niet. Op tafel ermee!

Is het lekker? Niet mislukt? Dat is nog erger, dan heb je een mislukt mislukt recept. Volgende keer beter. Slechter bedoel ik.