Boerend op het podium

Tweeënzeventig baby's liggen op het podium van de Rotterdamse Schouwburg, als door een goddelijke hand uitgestrooid. Sommige kruipen weg. Anderen beginnen te huilen. Weer anderen zwaaien wat met hun ronde ledemaatjes. De baby's zijn er in alle soorten en maten: witte en zwarte, met en zonder haar, fors als Hollandse boertjes en elegant en klein als elfjes. In de coulissen staan de bijbehorende moeders te trappelen, en een enkele vader. In slow motion moeten zij op hun baby aflopen, zelfs als hij heel hard huilt, zelfs als hij zich aan de overzijde van het immense podium bevindt.

9x9 heet de performance van Christine De Smedt, een Vlaamse choreografe die in haar werk de spanning tussen massaliteit en individualiteit op wil zoeken. Eerder regisseerde ze dit soort groepen, rond de honderdvijftig mensen en negen professionele dansers van Les Ballets C. de la B., in Parijs en Gent. Maar in Rotterdam, waar vijftig procent van de bevolking allochtoon is, werkt ze voor het eerst met baby's. Ze wil de nieuwe Rotterdammers laten zien. De baby's zijn tussen de zes maanden en een jaar oud en dragen allemaal een wit rompertje, met blote beentjes.

De Smedt is zelf een van de weinigen zonder kind op de arm. In haar strenge regie-aanwijzingen, op de laatste avond voor de première, klinkt ongeduld door. De ouders moeten goed tellen en op de uitgezette stip- en streeppatronen, met stickers op de vloer, blijven. Wat er ook gebeurt. ,,Tijdens de zwaaibeweging had Harley ineens een poepluier'', zegt de moeder van Harley, zeven maanden oud. ,,Nu loop ik dan gewoon even af. Maar tijdens de voorstellingen moet je doorzwaaien, poep of niet.'' ,,Gekkigheid'', vindt Harley's grootmoeder, sputterend in de zaal. In de coulissen is een imposante rij magnetrons, aankleedkussens en pakken luiers opgesteld.

De Smedt vergt veel van haar gelegenheidsdansers. In tien minuten pauze moeten de flessen worden leeg geklokt, waarna het, boerend en spugend, lastig dansen is. De ouders moeten op een gegeven moment de baby's afgeven aan iemand in de zaal. Aan zomaar iemand, liefst, en een beetje snel. Daarna volgt een uitzinnig stukje vrije dans, moeders in de disco, een avondje uit zonder kind. Vanaf het podium is het gehuil vanuit de zaal niet goed te horen. Sommige kinderen vinden het allemaal best, al liggen ze gewoonlijk op dit uur allang in hun wieg. Jarick (tien maanden) kauwt zoet op een wildvreemd horlogebandje, terwijl zijn moeder ver weg haar haren zwiept, haar lichaam krult.

9x9 biedt, op de momenten dat alles gaat zoals het hoort, een indrukwekkend schouwspel. Vooral het begin is prachtig, als alle ouders, in rijen op de rug gelegen, hun baby met gestrekte armen in de lucht houden. Alleen de baby's worden belicht, alsof ze zweven. Hun kopjes glanzen. Uit de boxen schalt, loeihard, het volkslied. Voor de scène waarbij de ouders hun kinderen nadoen, liggend, schoppend, zittend op de vloer, verdient het aanbeveling voorin de zaal te gaan zitten. Niet alleen voor de baby's is dit erg grappig.

9x9, van Christine De Smedt (Les Ballets C. de la B.), is tijdens `Dunya on Stage' te zien op 23 en 25/11 in de Grote Zaal van de Rotterdamse Schouwburg.