SKIK

Het opmerkelijkste aan de nieuwe cd van Skik is dat voor het eerst de teksten te verstaan zijn. De groep uit het Drentse Erica zong altijd in het eigen dialect, maar heeft nu, bij de vierde cd, de overstap naar het reguliere Nederlands gemaakt. Verdwenen is de `dreuge worst' en het `makluk zat'.

Het is een vreemde gewaarwording, alles nu zo helder te horen – alsof je Eminem in Algemeen Beschaafd Amerikaans hoort rappen, in plaats van het door hem gebezigde slang.

Die nationalisering van de inhoud doet afbreuk aan de liedjes van Skik. De kwaliteit van de teksten blijkt een goede verstaanbaarheid niet noodzakelijk te maken. Bovendien gaf de Drentse taal juist een `universeler' karakter, omdat ook die streektaal een beetje buitenlands klonk.

Muzikaal is de nieuwe cd voller dan vroeger. Er is slechts één bandlid bijgekomen – gitarist Marco Geerdink – maar het klinkt alsof de band zich heeft verdubbeld. Alles riedelt, pingelt en rockt rond de zang van Daniël Lohues. Toch is het geen verrijking, want het totaalgeluid wordt daardoor te zeer doorsnee: alsof hier een cover-band aan het werk is, die goed imitaties kan leveren van bekende bluesrockgroepen, maar er weinig nuance en subtiliteit in legt. De charme van de kleinschaligheid van een oud Skik-liedje als Op Fietse (1997) is nu in zowel de woorden als in de klanken ver te zoeken.

Skik: Overal & Nergens (Polydor 549 110)