In de war

Een spook waart door de omgeving. Dat verandert in één slag alle zenders. De paniek gaat als een vloedgolf van de ene wijk naar de andere, waar iedereen 's avonds constateert dat ,,de tv het niet doet''. De vriend die de avonden vult, is plotseling afwezig. Buren worden gebeld, er zijn kleine samenkomsten in trappenhuizen, dat gebeurt alleen als er thuis niets is te zien. We waren het weer vergeten en kabelmaatschappij UPC had ons nog zo gewaarschuwd: maandag zouden we in een vreemde wereld ontwaken, alsof de waterleiding is bevroren en overal sneeuw ligt. Het scherm staat op blauw en de levensmoeheid groeit. Sommige bejaarden zouden het liever zonder kachel willen stellen.

We zijn postmodern en alles moet altijd nieuw, wachtwoorden, pincodes, vertrouwde adressen of telefoonnummers en zenderfrequenties. Mannen bellen aan en willen namens UPC alles afstellen. Daar vragen ze minstens 25 gulden voor. Ze werken niet bij ons, waarschuwt UPC, en sommigen stelen misschien. Stel je voor de kabelaar zou zomaar aanbellen om te helpen. Dat willen we allemaal wel.

Ik ga de gebruiksaanwijzing uitgraven vanonder de stapel vergeelde rekeningen en garantiebiljetten. In vele talen: installatie, predisporre: un gioco da ragazzi, un jeu d'enfant, ein Kinderspiel, kinderspel!. Dat worden vier kinderspelletjes, twee tv's en twee video's en ik ga aan het werk. UPC heeft het extra spannend gemaakt door op de teletekst de oude zenderfrequenties te laten staan, zodat ik me eerst een ongeluk zoek. Pas later zie ik de aankondiging onder het rijtje frequenties dat in november alles verandert, dat is nu dus. De bezorger van de tv deed het indertijd in een kwartiertje maar het kost mij zeker een half uur. Waar is die verduivelde lokale zender nou gebleven? Zijn die frequenties op internet wel te vinden? Niet boos worden, houd je in, pericoloso sporgersi.

En als ik twee uur later voor de derde keer de follow tv van de videorecorder afstel, dit keer met het gewenste resultaat, stuit ik op Partner gezocht van RTL4. Het is nog maar net begonnen en de middelbare blonde vrouw is al weggelopen van het eerste afspraakje met een potentiële partner, Mat. ,,Het is niet wat ik zoek,'' zegt ze. ,,Zo ben ik nu eenmaal, ik ga op uiterlijk af'''. Mat is kaal en brildragend.

In het restaurant praat de afgewezene nog na met de presentatrice. ,,Ben je haar niet achterna gegaan?'', vraagt ze. ,,Nee'', zegt-ie.

,,Is het wel de vrouw waar je op valt?'', vraagt ze hem.

Hij boetseert met zijn handen in de lucht wat ronde vormen: ,,Wie valt er niet op zo'n vrouw. Met zo'n uiterlijk.''

En dan komt de aftiteling. Het is pas kwart voor negen en dit zou tot negen uur duren. Mijn desoriëntatie is compleet. Kan het machtige UPC ook de tijd verzetten? Na de reclame zien we de introductie van de beide partners die zojuist uit elkaar zijn gegaan. Alsof de trein een andere kant uit rijdt dan het perron-bord heeft aangekondigd. Daar moeten we nu eenmaal aan wennen. In zijn eigen biotoop, bij zijn stallen en zijn kinderen ziet de dan nog hoopvolle weduwnaar Mat er leuker en minder gespannen uit dan in het restaurant. RTL heeft het achterstevoren gedaan en maakt excuses. Ze zitten daar dus niet op te letten en ze doen het ook niet opnieuw want om negen uur volgt hun kijkcijferkraker Westenwind.

Later op de avond had Surinamers zijn beter dan Marokkanen het ook over hofmakerij. Ook op de publieke zender wint dat onderwerp terrein. In hun serie reportages bespreken presentatrices Monique Hoogmoed (Surinaamse afkomst) en Samira Abbos (Marokkaans) onderlinge verschillen. Gisteren praatten zwart, blank en bruin relaxed over al of niet stereotiep onderscheid. De presentatrices spelen altijd mee en houden zich niet krampachtig vast aan de politiek correcte leer. Op hun beste momenten brengen ze de kijker wat van slag af of die nou allo of auto is. In de war, maar dan aangenaam.