Arbitrage

,,Ik wilde me losrukken, maar zeker niet met de intentie van een elleboogstoot''. Aldus Arnold Bruggink, een voetballer die met succes zou kunnen dingen naar de eretitel `ideale schoonzoon'.

Bruggink bezit innemende trekken, een vriendelijk gezicht en een zoetgevooisd accent. Je zou hem je laatste gulden zonder aarzeling toevertrouwen, ware het niet dat vele jaren kijken naar voetbal van deze toeschouwer een argwanend mens hebben gemaakt. Waarom zou hij zich losrukken van een blokkerende tegenstander en diens gezicht hebben beschadigd? Gewoon pech?

De handjes van de heren zitten tegenwoordig wel erg los. Vroeger was het een zeer grote uitzondering als men een speler na afloop van een duel naar zijn gezicht zag grijpen, maar tegenwoordig is het schering en inslag. De betrokken trainers zullen wel de vermoorde onschuld spelen, maar het is moeilijk aan te nemen dat deze methoden niet van hogerhand worden bevorderd. Daarvoor zijn ze te veel verbreid. Ook de gewoonte in Nederlandse voetbalkringen met de beschuldigende vinger te wijzen naar andere voetbalculturen overtuigt niet meer. De schuldigen bevinden zich onder ons.

Ik vrees dat spelregelwijzigingen weinig zin meer hebben. Onze enige hulp is ingrijpen door de arbitrage. Daarbij is het van groot belang dat met name de assistent-scheidsrechters de ogen goed openhouden en alle naïviteit uit hun geest bannen. Gezonde argwaan is dringend gewenst. Laat geen scheidsrechter meer de afspraak met zijn assistent maken: ,,Denk erom, je vlagt alleen voor buitenspel. De rest laat je aan mij over.''