Wat een zuinig optreden van de rijke Elton John

Nu Elton John zijn voormalige manager en accountants heeft beschuldigd van het ontvreemden van grote sommen geld, is ook zijn eigen uitgavenpatroon openbaar gemaakt. Dat hij zo'n drie miljoen per maand uitgeeft, vertelde hij vorige week aan de rechter. En waaraan? Bloemen, kleren en snuisterijen, onder andere. Dit soort kennis zou misschien geen rol mogen spelen tijdens het bijwonen van een solo-concert van de man, zoals afgelopen zaterdag in Ahoy'. Maar tijdens de drie uur dat het optreden duurde – ook live is Elton mateloos – gaan zulke kwesties zich toch opdringen. Want op het decor had John zijn spendeerdrift niet uitgeleefd, dat was duidelijk. De riante vleugel werd omlijst door vier geamputeerde Griekse zuilen en daarboven zweefde een soort ronde trampoline, beschenen door lusteloos wisselende kleuren.

Ondanks de met zijn tournee samenvallende Londense rechtzaak van vorige week was John zelf in topvorm. Hij zat te hameren op het klavier, sprong na ieder nummer kwiek overeind om de ovaties van het publiek in ontvangst te nemen, dronk een slokje en begon vol overgave aan het volgende liedje.

De jaren van drank en drugsgebruik hebben Johns stem niet aangetast. Die klinkt nog altijd rond en vol, maar ook een beetje ongenuanceerd, als de oom op het verjaardagsfeestje die overal overheen galmt. Zaterdagavond hield Elton John het vooral bij de langzame en midtempo liedjes, zodat hij uitgebreid kon uithalen: vanaf de opener Your Song tot Ticking, Blue Eyes, Nikita en Don't Let The Sun Go Down On Me. Hij speelde een enkele stamper, zoals Crocodile Rock waarbij hij de gelegenheid aangreep om te improviseren met rollende klankroffels.

Vroeger stond Elton John bekend om zijn extravagante kleren en uitzinnige brillen. Dat is nu verleden tijd. John droeg het hele optreden een paarse zonnebril en wit pak. Dat hij solo te zien is (een paar jaar gelden stond hij hier met band) zou kunnen wijzen op de behoefte aan intimiteit en eenvoud: Elton John die zijn publiek de pure liedjes en misschien ook zijn pure zieleroerselen wil meedelen. Na al die jaren van overdrijving geen vreemde gedachte.

Maar er kwam niets van terecht. De avond had geen ordening naar thema of sfeer – alles kwam zo'n beetje uit de lucht vallen. Bij het laatste liedje, het onvermijdelijke Candle in the Wind, was de setting zelfs uitgesproken smakeloos. Want al speelde hij de oorspronkelijke versie, voor Marilyn Monroe, iedereen associeert het nummer met Lady Di en dat past niet direct achter een stukje honky-tonk.

Maar het bizarste aan deze avond was wel dat Elton John helemaal niet solo speelde: ergens zong iemand een tweede stem, en er klonken vioolpartijen uit een synthesizer. Dat is voor iemand als hij wel een blamage, want synthetische strijkers verhouden zich tot levende als margarine tot echte boter. Ze doen het goed bij de Pet Shop Boys, niet bij de serieuze liedkunst van Elton John. Volgende keer huurt hij maar een viooltrio ter ondersteuning. Te duur kan het nooit zijn.

Concert: Elton John solo. Gehoord: 18/11 Ahoy', Rotterdam.