Column

SUPPORTER

Tweehonderdvijftig miljoen in vijf jaar, ofwel vijftig miljoen per jaar, dat is dus meer dan vier miljoen per maand en komt uiteindelijk neer op om en nabij de anderhalve ton per dag! Over wie ik het heb? Over de wondergolfer Tiger Woods, gisteren winnaar van de Johnnie Walker Classic in Bangkok. Van wie hij dat bedrag krijgt? Van Nike! Hoe Nike dat kan betalen? Door die schoenen, shirtjes en petjes door hele kleine kinderhandjes in elkaar te laten stikken en die kinderen niet meer dan anderhalve piek per dag te betalen. Toen de vedette vorige week op het vliegveld van Bangkok aankwam, stonden er ontslagen werknemers van de humane sportschoenenfabrikant hem op te wachten en zij confronteerden hem met hun miserabel lot en dat van hun kinderen. Het berichtje in de krant ging niet verder dan deze mededeling. Er stond dus geen reactie van de wondergolfer bij. Het hele weekend zeurt het door mijn hoofd. Dat beeld. Dat verschil. Die Woods, die kinderhandjes en die ontslagen werknemers. Het flippert in mijn hoofd. Volgens mij kan het niet. Ieder weldenkend mens zou moeten kotsen bij het zien van een paar schoenen van Nike. Maar wat deed Woods op het vliegveld van Bangkok? Schaamrood? Stamelen? Arrogant doorlopen? Begrip? Heeft hij beloofd om hun situatie bij de directie aan te kaarten? Gaat hij de gezinnen financieel steunen? Geen idee. Sommigen zeggen als je principieel geen Nike meer koopt dat juist de kinderen daar de dupe van worden. Die kinderen kopen van dat schamele dagloon namelijk een kommetje Lassie Büchrijst en blijven op die manier in leven. Als je ze dat afpakt gaan ze nog eerder dood. Ik denk vooral aan Tiger. Stel dat de wereld principieel wordt, karakter toont en men massaal weigert iets van Nike te dragen! Dan zitten we met de vraag hoe we Tigertje door de winter helpen! Voor je het weet zit hij veertien uur per dag Adidasjes in elkaar te fröbelen. En dat is toch ook wel weer zielig!