Listopad laat vurige vonken uit ledematen komen

Bruno Listopad is een bofkont. De 24-jarige Portugees is krap drie jaar van school en krijgt de aandacht waarvan jonge choreografen meestal alleen dromen. Zijn Paradox werd onlangs uitgezonden door NPS en na een eerdere prijs, won hij onlangs de Philip Morris Kunstprijs voor dans.

Jurylid Leo Spreksel, tevens CaDance-programmeur, moet een vooruitziende blik hebben gehad, want daags na de uitreiking daarvan ging Listopads nieuwe werk In transit in première. Een ritualistisch kwartet voor drie vrouwen en een man, waarin de maker zelf slechts kortstondig danst, bij opening en tot slot. Jammer, want Listopad is een fascinerend beweger die zijn lange armen en benen precies in de grillige posities kan slingeren die zijn dans opvallend maakt. Alter ego Guilherme Monteiro Miotto kan dat even goed. Hij wordt omringd door drie gratiën: Brenda Boks, Gunvor Karlson en Megumi Nakamura bezitten exact dat ingetogen en impulsieve dat Listopads dans spannend maakt. Op kousevoeten en in zijden kostuums krijgt hun verstilde dans iets geisha-achtigs. Maar evenals de knetterende electronische geluiden die de dans een geladen sfeer geven, schieten ook uit hun ledematen soms vurige vonken. Het abrupte eind is niet erg bevredigend. Dat is de enige makke aan In transit dat optimaal beweging, beeld en geluid met elkaar laat versmelten.

Waarom dit op Nederlandse dans gerichte festival ineens de Canadese Company Flak van de Venezuelaan José Navas brengt, is een raadsel. Diens Haman/Navasproject hadden we kunnen missen. Deze solo op door Walter Haman gespeelde cellomuziek is nog te zeer in wording. Beter op dreef, ook als danser, was Navas in Perfume de Gardenias. Dat groepswerk kent kwikzilveren passen, materiaal dat fraai tegenwicht biedt aan het loodzware thema. Want gaandeweg laat dit werk zich aanzien als een cynische en macabere zedenschets over erotiek en dood. Regelmatig tonen en bekijken de dansers en danseressen elkaars blote lichamen.

Op zeker moment kruipt Navas langs een transparante achterwand om onder beestachtig sensueel gegrom een rij zonnebloemen op te zetten. De decadente walm die van de scène afslaat, staat in schril contrast met daarop volgende idyllische solo door een danseres die schaars gekleed gaat in een gouden rokje en die als een dartel lam op krekelgezang danst.

Na dat vertoon van pure onschuld klinkt naargeestig een stem die gay-dating-advertenties voorleest: oudere heren die jonge jongens zoeken. Navas zet zijn beladen thematiek erg zwaar aan. Toch boeit het geheel omdat hij dat strak vormgeeft.

Een bijzonder CaDance-onderdeel beloofde Homebuddies Studies te worden. Arthur Rosenfeld mocht de prachtige vertrekken van het Haagse Pulchri gebruiken om de levens te portretteren van vier in leeftijd verschillende (dans)paren. Behalve hijzelf met Ana Teixidó waren dat twee piepjonge dansers, de danseres op leeftijd Mirjam Berns met dochter Ilja en de ex-sterdanser Job Sanders (71) met zijn vrouw Ineke.

Wat bedoeld was als een intiem samenzijn werd ondanks de schilderachtige entourage en de vanzelfsprekende presentatie door de deelnemers te zeer een realistisch `gezellig-op-de-thee'-gebeuren. Bij gebrek aan een stevige regie ontbrak de door illusie opgewekte magie die je bij zo'n persoonlijk thema evengoed wilt voelen. Alleen voor zich zelf, in zijn rol als despotische echtgenoot, wist Rosenfeld dat effect te creëren.

CaDance Festival Moderne Dans Den Haag met premières van José Navas, Bruno Listopad, Arthur Rosenfeld en Padma Menon.

Gezien 16, 18/11. Korzo Theater, Theater aan 't Spui, Pulchri Studio. Tournee Listopad t/m 27/4. Inl. (070) 3653737, www.cadance.nl