De streep van Melkert

EEN GRENS is bereikt, waarschuwde fractieleider Melkert van de regeringspartij PvdA aan de vooravond van het Kamerdebat met minister Korthals (Justitie) over het drama in Dover, waarbij 58 verstekelingen in een vrachtauto de dood vonden. Of beter: het debat over de communicatiefouten binnen het justitieel apparaat waardoor een alarmsignaal uit het arrondissement Haarlem over de hoofdverdachte niet tijdig werd doorgegeven aan Rotterdam, waar men bezig was met een onderzoek. En niet aan de minister zelf.

Een oorzakelijk verband met de rampzalige afloop is niet te geven, betoogde Korthals gisteren omstandig. Het blijft speculatie of een adequate melding het drama in Dover had kunnen voorkomen. De bewindsman kon een royale Kamermeerderheid op dit punt overtuigen. Het bewijs van de afwezigheid van een bepaalde omstandigheid (in plaats van de aanwezigheid) geldt van oudsher ook als probatio diabolica (duivels, dus onmogelijk).

De grens van Melkert blijft echter aanwezig, herhaalde de PvdA-woordvoerdster Kalsbeek. Die grens sloeg ook niet zozeer op de rampzalige uitkomst, maar op het functioneren van het justitie-apparaat. Betekent dit dat de minister moet vallen bij een volgende serieuze (communicatie)fout onder zijn verantwoordelijkheid? Dat zei Melkert ook weer niet. Hij stelde dat ,,een stevige streep'' moet worden gezet onder het gestuntel binnen Justitie. Na alle problemen onder minister Sorgdrager heeft Korthals de Kamer net iets te vaak onvolledig geïnformeerd.

IN HET ALGEMEEN heeft de Kamer bepaald wel waardering voor deze laconieke en politiek ervaren bewindsman. Justitie is ook een lastig departement door de combinatie van een lichtontvlambare publieke en politieke aandacht en een erkend ingewikkeld werkterrein. Verschaft Korthals echter voldoende duidelijkheid? Neem mensensmokkel. Het kabinet heeft een stortvloed van initiatieven genomen met de acronymen IAM, UAM, GOC, OGO en AOM, nog afgezien van het aanstellen van een landelijke officier van justitie voor dit probleem. Een duidelijke beleidsintensivering.

Maar is er nog wel sprake van enige coördinatie, zoals Kalsbeek zich eerder dit jaar – vóór Dover – afvroeg: ,,wie heeft hier eigenlijk het overzicht?'' Dat is precies de vraag die blijft na het Dover-debat. Korthals moet nu met een plan van aanpak komen. Het doet een beetje denken aan banken met een in problemen verkerend bedrijf waaraan al veel geld is geleend. Dat is vaak een recept voor aanvullende kredieten waar men in een ander geval niet over zou piekeren. Intussen blijft de vraag: wat bedoelde Melkert nu werkelijk?