De mop

Max en Vera hadden lol. Ze wisten zelf niet precies waarom. Ze moesten gewoon steeds lachen. De ene keer deed Max alsof hij een oud vrouwtje was dat uitgleed over een bananenschil, het volgende moment liet Vera zien hoe je met een driewieler uit de bocht moest vliegen. Ze hikten allebei van plezier.

,,Ik weet een mop'', riep Max toen uit.

,,Ik ook'', riep Vera meteen. Ze wist helemaal geen mop, maar dat deed er niet toe.

,,Ik was eerst.'' Max sprong op een grote, plastic dobbelsteen, stak zijn handen in zijn zakken en schudde met zijn heupen. Hij keek zo scheel als hij kon. Hij kreeg er hoofdpijn van. Max kon niet zo goed scheelkijken.

,,Was dat de mop?'' riep Vera. Ze moest haar buik vasthouden, zo erg was het - al dat lachen.

,,Hij komt nu'', gilde Max. ,,Wat is het toppunt van zuinig?''

Vera bedaarde langzaam. Het toppunt van zuinig, ze had geen idee.

Toch had ze de vraag eerder gehoord. Zou Max de mop al een keer verteld hebben? Dat was zo vervelend aan moppen. Je hoorde steeds dezelfde en je kon ze niet onthouden.

,,Over je leesbril heen kijken'', riep Max uit, ,,dan slijten de glazen niet.'' Hij moest er zelf zo hard om lachen dat hij van de dobbelsteen viel.

Vera schaterde het uit.

Maar Max bleef liggen. Hij hield zijn buik vast. Er kwamen de raarste geluiden uit hem. Het leek wel of hij huilde. Maar dat moest echt van het lachen zijn. Het stak Vera aan. Ze kon er niks aan doen. Ook zij kreeg nu de slappe lach.

,,Je lacht me uit'', hikte Max.

,,Ik lach je helemaal niet uit'', riep Vera.

,,Ik heb pijn hoor!'' riep Max boos terug. ,,Je lacht me uit.''

Vera schudde haar hoofd. Het was het enige dat ze kon doen. Haar hele lichaam lachte. Ze kon het wel niet willen, dat hielp niet. Het gebeurde gewoon. Ze kreeg er kramp van. Alsof het leuk was om Max uit te lachen, helemaal niet. ,,Ik lach je niet uit!'' riep dus ze maar, ,,ik meen het niet Max, ik kan...er...niks aan...doen!''

Max kronkelde over de grond. De pijn van daarnet, toen hij keihard op zijn telefoonbotje viel en een electrische schok voelde, was alweer bijna verdwenen. Het knallende lachen van Vera vulde zijn arme hoofd. Hij ging er vanzelf ook weer van lachen. Het klonk als hinniken.

,,Max?''

Max hoorde zijn eigen naam. Even later merkte hij pas dat Vera al een tijdje niet meer lachte. Gek was dat. Wanneer was ze er mee opgehouden?

Hij keek om zich heen. Het duurde even voor hij Vera zag. Er biggelden grote tranen over haar wangen. Hij hield meteen op met lachen.

,,Wat is er?'' vroeg hij bezorgd.

Vera keek hem aan. Haar neus was rood en er hingen snottebellen aan. Ze hield met haar handen haar buik vast. Heel langzaam begon ze heel erg scheel te kijken. Haar ogen rolden bijna helemaal weg. Dit was een truc die alleen Vera perfect kende.

Max brulde het uit.

En Vera ook. Ze klapte dubbel van de lach.

Er kwam die middag geen einde aan. Het was een hele gekke middag.

Buiten was het koud, en er stond een gure wind. Max en Vera merkten er niets van. Ze leken wel gevangen in een luchtbel van lol. De enige adem die ze kregen was de adem van almaar nieuw gelach.