Talent Molko beknot door bonkende band

Geen rockzanger kan zijn neusholten zo effectief laten resoneren als Brian Molko. Onnavolgbaar, zoals hij de tweede lettergreep van het woord `sublime' laat snerpen door de ruimte. Met zijn androgyne uitstraling en indringende stem is Molko de onbetwiste ster van Placebo, een groep in de glamrock-traditie van T. Rex en David Bowie. In één opzicht verschilt de zanger/gitarist drastisch van zijn grote voorbeeld Bowie, namelijk is dat hij vasthoudt aan een onbuigzame band en een beproefde muziekstijl. In Engeland wordt de Amerikaan Molko op handen gedragen en staat zijn band op de grootste festivals. Toch is Placebo speltechnisch nauwelijks gegroeid sinds het debuutalbum uit 1994, en moet vooral bassist Stefan Olsdal het hebben van zijn opvallende uiterlijk.

Nu Placebo de kleine clubs is ontgroeid, kunnen de muzikale tekortkomingen niet meer gemaskeerd worden. In een uitverkocht Vredenburg werd het trio gisteren bijgestaan door een soort Nikkelen Nelis achter de toetsen, die waar nodig een gitaar of basgitaar omhing voor instrumentale ondersteuning. Zo kon de boomlange Olsdal met zijn mohikanenkuifje en zijn lange jas poseren zoveel hij wilde, en hoefde hij de basgitaar alleen een paar keer als onhandig maar stoer podiumattribuut om te hangen. Omdat drummer Steve Hewitt ook al geen groot muzikant is, raakte Molko beknot in zijn Bowie-eske ambities. Vooral de uptemponummers klonken eenvormig en lomp, terwijl de zanger/gitarist met zijn kokette bewegingen en bijdehante teksten juist een zo groot mogelijke elegantie lijkt te willen uitstralen.

Brian Molko werpt zich graag op als de woordvoerder van de vertrapten en onaangepasten, zoals de jongen op de eerste rij die in een witte bruidsjapon met sluier naar het concert was gekomen. In het openingsnummer Black-eye zong Molko dat hij als `product of a broken home' gedoemd was om schizofreen en trouweloos door het leven te gaan. Gebruik van drugs moedigt hij van harte aan, al waarschuwde hij in Commercial for Levi dat cocaïne en ecstacy weliswaar de geest verruimen, maar dat je er dood aan kunt gaan. Ook aan andere nummers kleefde een lugubere `gothische' sfeer, zoals Teenage angst met de veelzeggende woorden `since I was born / I started to decay'. Vleermuizenmuziek bij uitstek, ware het niet dat Placebo's bonkend gehakketak nauwelijks aan een niveau van vleugellamme pubrock onsteeg. Molko's ambities strekken verder dan dat, zo bleek toen hij zich in Peeping Tom als een behaagzieke crooner achter de piano posteerde. Zijn talent is verspild aan een derderangs rockband. Alleen zijn prachtig snerpende stem kon de aandacht langer dan een paar minuten vasthouden.

Concert: Placebo. Gehoord: 15/11 Vredenburg, Utrecht.

    • Jan Vollaard