Moraal 1

De opiniebijdrage van cultuur-historicus Thomas von der Dunk `De waarheid dient gerelativeerd te worden' (NRC Handelsblad, 11 november) is niet me er dan een herhaling van zetten van de eerdere bijdrage van psychiater Van Dantzig `Moraal is geen eenduidig begrip' (28 oktober). En beide stukken doen als cirkelredeneringen niet onder voor het opiniestuk waarop zij reageren, dat van RPF/GPV Tweede-Kamerlid André Rouvoet.

Het zich blind staren op het meerderheidsprincipe door Van Dantzig is in wezen niet anders dan het blind varen van Rouvoet op diens God. Von der Dunks taaloefeningen zijn in feite het zoveelste bewijs van de `relativistische impasse', het lauwe bad van de eigen morele verhevenheid dat zo ongaarne verlaten wordt. Als cultuur-historicus had Von der Dunk Fukuyama's `The end of history and the last man' toch beter begrepen moeten hebben, zou je zeggen, zeker daar waar het de golfbewegingen van de moraal betreft.

Helemaal onzinnig is Rouvoets stelling over het christendom als uitdager van de relativistische, postmoderne cultuur dan ook niet, al is het christendom zeker niet de enige uitdager, zoals hij veronderstelt. Wat te zeggen van de biologie en de sociobiologie of nog beter een mooie fusie tussen die twee en het (vooralsnog wat uit de gratie geraakte) behaviorisme in de psychologie.

Het wordt tijd dat het boekje waarin al die zaken ooit zo glashelder werden verwoord, `Een manier van overleven. Psychologische grondslagen van moraal en recht' (1983) van de onlangs in Maastricht geëmeriteerde rechtspsycholoog Hans Crombag, uit de kelders van de Nederlandse bibliotheken wordt opgediept en desnoods (licht bewerkt) wordt heruitgegeven voor een breder publiek. Dat lijkt mij een betere manier om uit de huidige `relativistische impasse' (die behoorlijk begint te vervelen) te geraken dan Rouvoets voorstel om te gaan knoeien met de kalender en de klok.