Gruwelen bevalling in boeiend toneelspel

Zwanger zijn is mooi? Bijzonder? Leuk? Een `imagokiller', dat is het. Lea (Hadewych Minis) walgt van zichzelf met haar dikke buik. Geen man die meer naar haar kijkt, enkel vrouwen achtervolgen haar nog met weeë blik, raken haar nog ongevraagd aan. Aanvankelijk is De gelukkige huisvrouw, het succesvolle boek van Heleen van Royen dat nu al voor toneel bewerkt is door het Maastrichtse Het Vervolg, een en al komedie. Minis, blond en sexy op prachtige hooggehakte sandalen, is meteen goed op dreef in haar tirade over het in `blijde' verwachting zijn en de `slachting' van de bevalling.

Grove, snelle zinnen spreekt Minis. Over het `door je schede persen van een acht ponder', over de `totaalruptuur' en het op een zwemband moeten zitten vanwege de hechtingen na een knip bij de bevalling. Nachtmerrie-achtige taferelen, de zaal gruwt.

Lea's echtgenoot Harry (een geestige rol van Bram Coopmans) toont geen medeleven, geen begrip. Tijdens het wachten op de weeën, de vliezen zijn al gebroken, kijkt hij naar de pornofilm `Bambi's verjaardag.' Even later snelt hij naar fax en Chinees terwijl Lea moet ondergaan hoe `een zwangere lesbo (de vroedvrouw, JE) haar baarmoedermond zit af te tasten'.

Minis, een groot en veelbelovend talent, komt net van de Toneelacademie in Maastricht. Zij draagt de voorstelling, die van slapstick en horror naar benauwenis en beklemming verschuift. Een kussen onder haar jurk heeft ze niet nodig om zwanger te spelen. Dankzij Minis verlopen de sfeerveranderingen soepel in plaats van schokkend, dankzij haar blijft de voorstelling boeien, ook al heeft het tweede deel aanmerkelijk minder vaart. Lea is na de traumatische bevalling in een psychose geraakt en onderzoekt nu met behulp van een psychiater (Edo Brunner) hoe dat kon gebeuren.

Het decor bestaat uit een gifgroene vloer met een witte skai lederen zitkuil, met tegen de achterwand een manshoge projectie van een aquarium. Tijdens de voorstelling wordt deze wand effectief gebruikt voor onder meer de projectie van libellelarven en opspringende kikkers. Gaandeweg wordt duidelijk waarom Lea nog een extra, zwaarwegende reden heeft zich verre van de natuur, en dan vooral van het water, te houden.

Het allergriezeligste beeld is echter niet de projectie van insect of reptiel, maar van Pippi Langkous. Tijdens de bevalling van Lea lacht zij op de achterwand een geluidloze, brokkelige lach met een mond vol wisselende tanden. Zij draagt een hoed als een karrenwiel en felle make-up: het Meisje der Meisjes, voor niemand bang, voor eeuwig jong, is verkleed als vrouw.

Voorstelling: De gelukkige huisvrouw, naar het boek van Heleen van Royen, door Het Vervolg.Gezien: 11/11 Derlon Theater Maastricht. Aldaar t/m 9/12. Inl. (043) 3507170.

    • Judith Eiselin