Eagle-Eye Cherry maakt ouderwetse muziek `cool'

Eagle-Eye Cherry heeft het in zich om de Bob Marley van de rock & roll te worden. De relaxte houding op het podium deelt hij met de grote reggaeman, net als het vermogen om een publiek mee te slepen in zijn geestdrift en zijn momenten van bespiegeling. Ten tijde van zijn debuutalbum Desireless (1998) zag het er nog helemaal niet naar uit dat Eagle-Eye, de echte naam van de zoon van jazztrompettist Don Cherry en de broer van popzangeres Neneh Cherry, veel meer in zijn mars had dan landerige popdeuntjes met zo nu en dan een helder moment. De hitsingle Save tonight wees hem de weg om zijn sterke punten uit te buiten, en op de eerder dit jaar verschenen cd Living In The Present Future heeft Eagle-Eye Cherry een balans gevonden tussen luie ritmes, sterke melodieën en bijtende bluesgitaren. De muziek ademt een authentiek rock & roll-gevoel, onder meer door het aardse slidegitaarspel van gastmuzikant en bluesduivel Christopher `Preacher Boy' Watkins.

Dat bluesgevoel werd overtuigend gereproduceerd in een uitverkocht Paradiso, niet met Watkins maar met de aan hem gewaagde gitaarheld Mattias Torell die in het slome openingsnummer One good reason meteen een indrukwekkende partij bottleneck liet horen. Gesteund door een stuwend hammondorgel en een feilloos achter de tel aanhobbelende ritmesectie hoeft Eagle-Eye Cherry zijn lome zangmelodieën maar te declameren om een weldadige swing over de poptempel te laten neerdalen. Na een voortvarend begin werd het zelfs een beetje tè onderkoeld en sloom, nadat Cherry in Together zijn `cynische variant op het verhaal van de drie musketiers' ten beste had gegeven. Met cowboyhoed en mandolinebegeleiding zong hij een countrylied, echter niet voordat hij bij het publiek geïnformeerd had of ze wel gediend waren van zo'n stoffige muzieksoort.

Eagle-Eye Cherry's kracht zit in het feit dat hij ouderwetse muziekstijlen weer cool kan maken, door de triphop-achtige sfeer van zijn muziek die wel het gevoel, maar niet de oubollige akkoordenschema's van de blues volgt. Na een uur onderuitgeleund musiceren trok hij de zaak weer strak met een energieke uitvoering van het kermislied Are you still having fun. Dit werd gevolgd door een toegift waarin hij een lang uitgesponnen Save tonight gebruikte voor Bob Marley-achtige voetbalpassen en publieksparticipatie in de vorm van `Oh yeah'-spreekkoren.

Een magisch rock & roll-moment diende zich aan toen Eagle-Eye zijn zus Neneh ten tonele voerde voor het duet Long way around, dat ze ook op de cd vertolkte. Alleen al door haar aanwezigheid kreeg Neneh Cherry ovatie op ovatie, alsof ze zó uit een buitengewoon verheffende gospelshow was gestapt. Ze rapte en zong met het vuur van een rasartieste die al haar energie in drie minuten kwijt moet. Ze gaf haar broer daarna de eer om de vlammen te doven met alweer zo'n superrelaxt bluesnummer en geïmproviseerde praatzang. Eagle-Eye Cherry weet de energie bij zijn show goed te doseren, en zou in het volgende festivalseizoen een welkom tegenwicht kunnen bieden tegen het overspannen motorzaaggitaarlawaai van de meeste nieuwe rockgroepen.

Concert: Eagle-Eye Cherry. Gehoord: 14/11 Paradiso, Amsterdam.