Blote bejaarden

Wat een gedoe om die foto's met meestal niet meer dan een hint naar de seksuele belevingen van enkele Amerikaanse bejaarden (M magazine, 4 november). Het begon al met de reclame op de radio waarin een jonge vrouwenstem vertelt dat ze er bij de NRC-redactie flink over gediscussieerd hadden of ze de serie wel zouden plaatsen. De fotografe deed in het begeleidende artikel vervolgens alsof ze een nieuwe planeet had ontdekt; ze zou bij deze reportage van de ene in de andere verbazing gevallen zijn. En natuurlijk volgden brieven en commentaren over de overbodige, onaangename, dan wel beledigende beelden.

Ik begrijp hier niets van. Dat we nooit iets van bejaardenseks zien en er zelden van horen heeft mij nimmer het idee gegeven dat oudere mensen niet vrijen of masturberen – alleen dat ze van een generatie zijn die daarover liever niet praat. En dat begint natuurlijk te veranderen omdat degenen die in de jaren zestig en zeventig jonge volwassenen waren de pensioengerechtigde leeftijd behalen. Deze veelal nog zeer levenslustige generatie kan zich, bevrijd van allerlei energievretende verplichtingen, richten op dingen die het leven interessant maken: menselijk contact, hobby's, reizen, kunst. En natuurlijk ook op hun seksualiteit, in welke vorm dan ook. Het feit dat het afbeelden daarvan weerstand oproept bij sommige ouderen bevreemd me niet, maar de kritiek van jongere mensen als zouden blootfoto's van rimpelige lijven maar beter ongepubliceerd blijven, vind ik pas echt beledigend. Een van de mooie dingen van het ouderschap is, dat je je bewust wordt van de betrekkelijkheid van leeftijdsverschillen. Je bent niet langer alleen maar kind, je bent ook zelf een ouder en begrijpt opeens je eigen ouders beter, die inmiddels weer grootouders geworden zijn. Dit vermogen om vanuit andere perspectieven naar de eigen levensfase en die van anderen te kijken, dempt als het ware veel van de generatiekloof.