Op CaDance is dansen vaak bijzaak

Een week CaDance Festival in Den Haag levert al zeven premières op en dan zijn er nog elf dagen te gaan. De meeste choreografen krijgen hier hun eerste grote kans, een enkeling is in het tweede circuit al redelijk arrivé. Het levert natuurlijk totaal verschillende dansen op: waar Dylan Newcomb als ex-danser bij het Nederlands Dans Theater een museale videoinstallatie presenteert, houden Emio Greco en Nanine Linning het bij pure dans en voert de Amerikaanse Sara Wookey een cabaretesk vrouwentoneelstuk op. Onvergelijkbaar maar opvallend is de pas op de plaats die velen maken. In veel voorstellingen is dansen min of meer bijzaak geworden en keren de blikken zich naar binnen om existentiële vragen te beantwoorden.

Het antwoord op die vragen blijft uit; Ted Stoffers nieuwste productie I Enigma is een daadwerkelijk raadsel. Zes navelstarende dansers betasten elkaar en zichzelf om te checken of ze wel bestaan. Er komen zelfs twee vingercamera's aan te pas om het bewijs te leveren dat je op het scherm geprojecteerd wordt. En je dus bestaat. Tja. Dylan Newcomb houdt zich met dezelfde vraag bezig in Static maar pakt het anders aan. Op de geluidsband vertellen een kind, een dertiger en een oude man over de stand van zaken in hun leven. Newcomb zelf zit in een perspex doos waarop hij 8mm-filmpjes projecteert om de tekst te illustreren. Af en toe stopt de projectie en is Newcomb minimaal bewegend te zien. Het heeft vrijwel niets met dans te maken maar kan zo het museum in als installatie. Als zodanig is het dan ook bijzonder boeiend.

Ook de drie dames in The Skirt van Sara Wookey worstelen met hun vrouwelijke identiteit. Die hangen ze op aan de typische fetisjismen van een dame: schoenen, tassen en (de lengte van) de rok. Ze zingen, mimen, maken grappen en doen een stuntelig dansje. Licht verteerbaar, lekker clichématig en heel pril.

Van een geheel ander kaliber zijn Emio Greco, Pieter C. Scholten en Nanine Linning. Navelstaren is aan hen niet besteed omdat het leven voor hen bestaat uit pure dans. In Solo Version 5.0 van Linning onderzoekt danseres Mirjam ter Linden de ruimte in beweging, zoals Caroline Harder dat onlangs in Linnings prachtige Solo bij de Rotterdamse Dansgroep deed. Ter Linden hangt haar lichaam voortdurend uit het lood en vertolkt Linnings hoekig en vloeiend idioom zeer goed. Minder gelukkig vond ik de relatie tot de muziek: van de voortdenderende violen trok Ter Linden zich niet veel aan. Ze danste stoïcijns door in haar eigen tempo. Emio Greco en Pieter C. Scholten pakten in Double Points: Three flink uit. Met een perfecte lichtshow, een hoog muziek- en geluidsvolume en wervelende dans blijft hun choreografie op je netvlies staan. Het bombardement der zintuigen dat hen voor ogen stond, is gelukt. Toch voorkomt alle overdondering dat je betrokken raakt bij de voorstelling. Geen van de vier dansers gunt de zaal een blik. Ook zij staren bijna autistisch naar hun navel. Al is dat van het aangename soort.

CaDance Festival Den Haag met premières van Tessa Cooke, Emio Greco &PC, Dylan Newcomb, Sara Wookey, Roland Shankula, Nanine Linning, Cora Bos-Kroese. Gezien 8, 9, 13 en 14/11, Theater aan 't Spui en Korzo Theater. Inl. (070) 3653737 of www.cadance.nl