Stembuschaos 1

In het redactionele commentaar `Nixons voorbeeld' (NRC Handelsblad, 9 november) wordt het `sportieve' gedrag van Richard Nixon na de omstreden verkiezingsuitslag van 1960 ten voorbeeld gehouden aan de huidige kandidaten voor het presidentschap.

Er is evenveel voor te zeggen dat Nixons weigering het resultaat in Illinois aan te vechten, de geschiedenis een andere, slechtere draai heeft gegeven.

Hij hield, zoals in het commentaar zelf wordt gesuggereerd, door de gepleegde fraude een diepe haat tegen alle Kennedy's over en zou vervolgens zijn uiterste best doen hun reputatie door het slijk te halen, zeker na zijn overwinning in 1968.

Bovendien trok Nixon uit 1960 de les dat in verkiezingen werkelijk alles is geoorloofd.

Zoals iedereen weet was Nixon van meet af aan niet afkerig van dirty tricks, maar hij zou deze na 1960 tot een ware kunst verheffen, niet in de laatste plaats doordat hij zich in november 1960 tot grootmoedigheid had laten overhalen. Nixons spijt hierover werd als het ware onderdeel van zijn karakter en resulteerde uiteindelijk in zijn verdorven campagne van 1972 en zijn gedwongen aftreden twee jaar later.

Kortom, het ware verstandiger geweest als hij in 1960 alle middelen te baat had genomen om Kennedy van zijn triomf af te houden. Hij had er alle recht toe, net als de kandidaten van nu hun juridische kanonnen terecht in stelling brengen. `Respect voor de Grondwet' is niet in alle omstandigheden een deugd.

    • A. Lammers