Bladeren

Wirtschaftswoche

,,Je hoeft geen genie te zijn om een organisatie uit te zuigen. Je hebt in het bedrijfsleven uitvinders en uitzuigers. Steve Jobs bedenkt steeds wat nieuws, maar John Scully heeft kans gezien Apple in een paar jaar bijna te vernietigen. In Amerika zijn de Scully's aan de macht, niet de Jobs. Omvang is geen strategie. Globalisering ook niet.'' In Wirtschaftswoche fulmineert de bekende managementgoeroe Henry Mintzberg tegen de arrogantie en grootheidswaan van de gemiddelde Amerikaanse topmanager: ,,Veel managers maken de ondernemingen kapot die hun bonussen betalen. Wie de kranten van drie jaar geleden vergelijkt met die van nu zal zien dat 75 procent van de managers die toen gevierde helden waren nu stuklopen.''

De extreem hoge beloning van veel managers kan geen genade vinden in de ogen van Mintzberg: ,,Als bonussen serieus bedoeld zijn om managers te belonen voor het resultaat van de onderneming dan kan men ze ook uitbetalen na de pensionering.'' Bovendien vindt hij dat de gemiddelde Amerikaanse manager veel te veel de oren laat hangen naar aandeelhouders en analisten, en te weinig nadenkt over strategie. De manager in de VS, zegt Mintzberg, ziet strategie als ,,iets exotisch dat van boven komt, alsof het de Tien Geboden zijn''.

Die Zeit

Niet alle fusies zijn een teken van grootheidswaan, betoogt Rolf-Ernst Breuer, topman van de Deutsche Bank, in gesprek met Die Zeit. Hij denkt dat de fusiegolf in Europa nog maar net de eerste fase achter de rug heeft. Na de nationale fusies volgen nu de fusies op transnationaal en transatlantisch niveau. Daarbij gaat het niet om Duitse bedrijven die Amerikaanse ondernemingen kopen, maar omgekeerd. Want volgens Breuer vinden de Amerikanen Europa zo'n interessante markt dat ze hun belangen hier graag willen uitbreiden.

De reden waarom zoveel fusies mislukken is dat de culturen onverenigbaar blijken te zijn. Want hoe goed je de feiten en de cijfers ook voorbereidt, het samensmelten van culturen is een emotionele aangelegenheid waarvan het verloop zich volgens Breuer niet laat voorspellen. Overigens gelooft hij wel in het principe van de aandeelhouderswaarde, maar niet in de Amerikaanse interpretatie daarvan. Het doel van een onderneming moet volgens hem zijn om eerst de klant tevreden te maken, dan de medewerkers, dan de aandeelhouders, en tenslotte de samenleving.

De financiële markten zijn in het gedachtegoed van Breuer een soort ,,vijfde macht'', die tot taak heeft de politiek te controleren. De zwakte van de euro bijvoorbeeld is ,,een signaal van de markten – en dat zijn mensen – dat ze de Europese politiek niet vertrouwen''.

The Economist

Het vertrouwen in junk bonds daalt naar het nulpunt. Junk bonds zijn schuldbekentenissen van bedrijven die minder kredietwaardig zijn. De Amerikaanse handel in dit soort waardepapieren is ingestort. In het verleden, schrijft The Economist, zijn de prijzen voor dit soort waardepapieren al eerder tot het huidige niveau gedaald maar alleen tijdens recessies. Investeringsbank Goldman Sachs is er niet zo ongerust over, omdat de junk bonds maar vijf procent van de markt vertegenwoordigen. The Economist wijst er echter op dat het aantal probleemleningen in twee jaar steeg van 2,1 procent tot 5,1 procent. Daar komt nog eens bij dat er schrikbarend veel leningen uitstaan bij riskante telecom- en technologiebedrijven. Bovendien worden de instellingen die toezicht houden op banken langzamerhand minder tolerant jegens banken die er nonchalante leenpraktijken op na houden. Alles bij elkaar betekent dit dat de kredietstromen opdrogen.