Hooligan

Terwijl mijn vingertopjes op het toetsenbord van mijn pc neerkletteren, fonkelen de blauwe, groene en gele letters op het tv-scherm. Zoals vroeger de ploeger zich aan de openhaard warmde, revitaliseer ik nu mijn ziel aan pagina 650 van Teletekst. Met de tussenstand van PSV-Feyenoord als een vuur van veranderende intensiteit. Zondag, harmonie van het bestaan. Wat zouden ons leven en onze zondagen nog betekenen zonder het vredige gevoel dat het sportisme ons heeft geschonken. Het sportisme is een art de vivre, bijna een filosofie, maar dan met religieuze connotaties. Met zijn litanie van uitslagen, zijn hoge priesters zwevend over de velden en zijn dienaars die via de ether ons bijpraten. Het sportisme kent zijn eigen codes, normen en waarden. Ze zijn de waakzame antilichamen die iedere bacteriële aanval op de harmonie van het sportisme moeten weren en afvoeren. In deze ideale wereld geen ruimte voor showprocessen, invalide toppers, kalfsbloed of filmende Italianen.

In dit opzicht is het diep te betreuren dat deze krant afgelopen zaterdag de omerta van het sportisme heeft geschonden. Moest dat nou, die kop `Laatste eer aan hooligan' boven een relaas over de begrafenisplechtigheid van Feyenoorder T. in De Kuip? Had men niet kunnen volstaan met de stilte, zoals de rest van de pers? Het onderwerp ondanks zijn aankondiging afvoeren, zoals het journaal van acht uur deed vrijdagavond? Of voorbeeld nemen aan het Rotterdams Dagblad dat kopte `Saamhorigheid bij uitvaart Feyenoordfan' boven een bericht waar geen een keer het woord `hooligan' viel en ook niet aan het verleden van T. werd gerefereerd?

Toen woensdag het ANP de fout beging in een bericht T. een hooligan te noemen en te herinneren aan zijn aandeel in de moordzaak van Beverwijk, maakte het persbureau zijn faux pas gelijk goed: door zijn Rotterdamse kantoor te sluiten. De kameraden van T., oprecht verontwaardigd, hadden de ANP-mensen met de dood bedreigd. Na de dreigtelefoontjes koos het ANP het hazenpad en sloot zijn burelen. Zo hoort het in deze vaak. Over Rotterdam hing een eerlijke geur van pasta en zee die aan Palermo deed denken. Vanzelfsprekend had de politie andere zorgen aan het hoofd dan een diepgaand onderzoek te starten. Het geüniformeerde gilde was druk bezig een escorte samen te stellen om de rouwstoet waar de bedreigers zich ook bevonden naar De Kuip te begeleiden.

Daar had directeur Van Merwijk de stadionpoorten wijd opengezet om de trouwe fans te ontvangen. Dat T. en sommige van zijn vrienden al jaren een stadionverbod opgelegd hadden gekregen, deerde hem niet. Hij had, zei hij, met het verleden van de overleden fan niets te maken. Van Merwijk is een slimme directeur. Zo heeft hij van zijn stadion een soort enclave gemaakt waar alleen eigen wetten gelden. Een staat in de stad. Al in juli tijdens de EK-finale liet hij zijn privé-militie van stewards een paar `gefrustreerde' Italiaanse journalisten in elkaar slaan. ,,Als je de wet overtreedt, moet je voor de gevolgen instaan.'' Zei toen de directeur van De Kuip. Dat je om een stadionverbod aan je broek te krijgen eerst de wet moet overtreden is misschien waar. Maar gezien het feit dat de directeur niets met het verleden heeft te maken, konden de stadionpoorten vanzelfsprekend opengaan. En die doodsbedreigingen dan? Ja, wacht even, die betroffen maar een paar journalisten. En zoals bekend heeft Van Merwijk weinig op met journalisten. Dat ze voor het ANP of de RAI werken maakt het geen verschil.

Rotterdam is een leuke stad. On-Nederlands met al die megalomane werken en hoge gebouwen. Daar past ook een on-Nederlands gedrag. Van lekker declareren tot onder bedreiging sluiten van persbureaus. Van het schenden van een stadionverbod tot het privé escorteren in de baas zijn tijd. De stad baadt in de harmonie. Terwijl ik dit schrijf zie ik op pagina 650 dat Feyenoord heeft verloren. Ik hoop toch dat het een fijne wedstrijd is geweest.