Column

Radeloos

Het televisieprogramma Kinderen voor Kinderen werd in het Zaantheater in Zaandam opgenomen. In datzelfde theater was op dat moment ook een bijeenkomst van de Ahold-directie. De Ahold-bobo's kregen van een paar Ratelbandachtige malloten trommels, waar ze hard op moesten slaan. Het zal wel een oefening om te ontstressen zijn geweest. Of het ging erom dat, als je eenmaal met zijn allen voor lul hebt gestaan, dat de saamhorigheid vergroot. Doe maar een gooi. Elk antwoord is goed. In elk geval stonden op een gegeven moment een kleine honderd kinderen oog in oog met de trommelende managers. Verbazing alom. Sowieso bij die kinderen. Het is natuurlijk bijzonder sneu als je als onschuldig kind zomaar opeens geconfronteerd wordt met een zooitje trommelaars in driedelig grijs. Altijd het idee gehad dat vaders hard werken voor hun centen. En het was natuurlijk even treurig voor de directeuren, die onmiddellijk voelden hoe ze in die kinderogen compleet voor joker stonden. Persoonlijk vind ik het een mooi tijdsbeeld. De radeloze welvaart. We weten het echt niet meer. Tot nu had ik altijd gedacht dat ze daar in Zaandam redelijk normaal en nuchter waren, maar ook daar zijn ze dus gek geworden.

Donderdag zat ik in de trein naar Delft en raakte in gesprek met een hele leuke dame. Ze werkte als beleidsmedewerker voor de provincie. Brutaal vroeg ik waar ze vandaan kwam. Van een congres. Wat voor congres? Een vuilverwerkingscongres. Daar ging het er om hoe je mensen leert dat ze op tijd de goede bak buiten zetten en dat ze hun glas netjes naar de glasbak brengen. Dat is toch gewoon een kwestie van een foldertje richting de inwoners van de bewuste stad, dacht ik. Niks daarvan. Op het volgens haar volkomen humorloze congres kwam een hoogleraar in de gedragskunde uitleggen hoe je mensen kunt leren dat ze geen batterijen in de biobak gooien. Een hoogleraar gedragskunde! We hebben het nog steeds over het buiten zetten van de vuilnisbak. Toch niet een handeling waarvan je zegt: daar heb ik tien jaar mavo voor nodig, wil ik dat een beetje snappen. Toch werd er een congresje aan gewijd.

Er was ook een trotse ambtenaar uit Sint Oedenrode, die mocht uitleggen dat zijn gemeente kampioen was. In dit Brabantse dorp zijn de glasbakken het volst. En dat komt volgens de ambtenaar door het goede gedrag van de burgers. Natuurlijk niet. Het zijn daar gewoon verschrikkelijke zuipschuiten en het is daar 365 dagen per jaar carnaval. Het hele dorp is zwaar aan de drank. De glasbakken puilen uit. Eigenlijk had de man het congres stotterend van schaamte, met een enorme kegel moeten toespreken, maar niks daarvan. Trots als een pauw mocht hij oreren.

In Den Helder is de computer van de Koninklijke Marine bijna gecrasht omdat hij tot zijn nek gevuld was met harde porno. Bij gebrek aan vijand zitten onze Hollandse jongens de hele dag te leuterpeuteren en zijn hun vrouwelijke collega's met allerhande periscopen op zoek naar de nog steeds niet opgespoorde G-plek. Het zogenaamde Ingerukt mars! bekijk ik, sinds ik dit weet, met hele andere ogen!

Ondertussen heeft de rechter een officier van justitie recht in zijn gezicht uitgelachen omdat hij de beroemde beursfraudezaak volledig heeft laten verslonsen. Het was een waslijst van fouten. En laten we over de zaak van mensensmokkelaar O. maar zwijgen. Die mocht, terwijl hij eigenlijk uitgeleverd had moeten worden, rustig doorgaan met zijn handel. Deze communicatiestoornis leverde vijftig dooie Chinezen op. Echt erg is het niet want het waren illegalen. Dus die hadden hier toch niks te zoeken. Maar hoe komt het? Wordt er op het Openbaar Ministerie wel genoeg getrommeld of zitten ze daar ook de hele dag achter hun computer te vingeren en te rukken. Mij verbaast niets meer. Wordt het niet hoog tijd voor een congresje? Dat we eens een paar dagen aan verdachtenbehandeling en strafafwikkeling besteden. En dan nodigen we een jongleur, een banketbakker en een leeuwentemmer uit. Waarom? Geen idee. Gewoon voor de fun. Wat maakt het nou uit? Als we ons maar vermaken.