Verliezen

Dat de robotachtige Al Gore nog zulke menselijke trekjes zou krijgen, had niemand meer verwacht. Hij kan niet tegen zijn verlies is dat niet vertederend? Een grote volwassen man die huilend naar zijn moeder loopt en roept: ,,Sjors heeft vals gespeeld.'

Sinds die verkiezingsnacht kan ik me eindelijk volledig met Gore identificeren. Beelden uit mijn jeugd dringen zich onweerstaanbaar op. Een natte vakantie in Duitsland, op het plaatsje achter het hotel vecht ik voor mijn eer in een verbeten badmintonduel met mijn broer. Hij is sterker, maar dat wil ik er wel graag aan toevoegen hij is dan ook ruim twee jaar ouder.

Het is dus helemaal geen schande om van hem te verliezen, maar toch wil ik dat onder geen beding. Nee, sorry, die was uit. Ja, pertinent zeker, ik stond er met mijn neus bovenop. Ik denk dat we dit punt moeten overspelen. En als jij dat niet wilt, dan stop ik ermee, regels zijn regels.

Wederzijdse woede, huilbuien, gebroken rackets, een beroep mijnerzijds op mijn ouders om de wedstrijd ongeldig te verklaren.

Eenmaal een slechte verliezer, altijd een slechte verliezer. Je hebt mensen die geboren verliezers zijn, maar je hebt ook geboren slechte verliezers. Al, kijk mij aan! Wij behoren tot de slechte verliezers. Dat is vervelend, maar er is mee te leven, zolang je deze pathologische afwijking bij jezelf onderkent. Je moet eraan werken, Al, en ik zal je zeggen hoe.

Je moet beginnen met jezelf een verbod op te leggen om wedstrijden te spelen. Ik ben er geruime tijd geleden mee opgehouden en het bevalt me uitstekend. Kaarten, schaken, dammen, scrabble weg ermee. Het reduceert het aantal huiselijke twisten tot een aanvaardbaar minimum.

Mijn eerste damwedstrijd met mijn vrouw was meteen mijn laatste. Ik had verwacht dat ik zou winnen, maar belandde halverwege in een benarde positie. De vijandelijke dammen sloegen hele kraters in mijn panische verdediging. Wat doe je dan als slechte verliezer? Je gaat over elke zet tergend lang nadenken om de tegenstander murw te maken. Als dat niet helpt, begin je aan een eigen interpretatie van de spelregels. Damslag gaat opeens vóór meerslag, of andersom dat hangt helemaal van de situatie op het bord af.

In korte tijd is de sfeer volkomen vergiftigd, wat je de gelegenheid geeft om, nog voordat er een beslissing is gevallen, op te staan en met grote waardigheid te zeggen dat er voor eens en altijd een einde moet komen aan de kinderachtigheden en dat iemand de wijste moet zijn.

Toen ik eenmaal door mijn dochtertje ingemaakt was bij het spelletje `boter, kaas en eieren', heb ik meteen het verzoek `voor nog een spelletje' botweg afgewimpeld met een verwijzing naar het vele huiswerk dat nog op haar lag te wachten.

Geen spelletjes meer, Al, er is geen andere weg. En neem vooral nooit meer deel aan presidentsverkiezingen in Amerika. Het is het meest openbare spelletje van de wereld. Wij slechte verliezers zijn daar niet voor geschapen.