Breien

Het was herfst. Het regende. De bomen in de tuin waren al hun bladeren kwijt. In een dik pak lagen ze op de grond. Het was een glibberige boel. Je kon maar het beste lekker binnen blijven. Dat deden Max en Vera dan ook.

Max had een vuurtje gemaakt in de open haard. Af en toe waaide een rookwolk de kamer in. Er was iets met schoorsteen. Misschien dat er een oud wespennest in zat. Maar het kon ook aan de wind buiten liggen. Het was trouwens geen groot vuur hoor, gewoon een klein vuurtje van een paar takken en wat oude kranten. Max had het er druk mee, dat wel. Steeds moest er weer een nieuwe tak bij, of moest hij met de pook de boel opporren.

Spannend.

Vera zat in een stoel, verderop. Ze had haar schoenen uit getrokken en haar voeten op een bankje gelegd. Ze had twee grote ijzeren pennen in haar handen, ondere iedere arm eentje, en een grote bol rode wol op schoot liggen. Ze was aan het breien. De pennen glinsterden in het licht van de vlammen. Ze maakten een zacht tikkend geluid, iedere keer als het Vera lukte om een stukje te breien.

Max hield erg van het geluid.

Het knetteren van zijn vuurtje, het tikken van de pennen.

Hij werd er dromerig van.

,,Waarom doe je dat eigenlijk?'' vroeg hij aan Vera toen ze weer een tijdje stil was. Ze was aan het rommelen met de draden in haar schoot. Het stuk dat ze gebreid had was kleiner in plaats van groter geworden.

,,Dat is leuk, breien,'' antwoordde Vera. Ze keek verstoord op. ,,Ik vraag toch ook niet waarom jij een vuurtje maakt?''

,,Ooh,'' zei Max. Hij voelde zich een sukkel en legde een klein stammetje op het vuur. Nu hoefde hij een tijdje niets meer te doen. ,,Kun je ook met z'n tweeën breien?'' vroeg hij.

,,Wat denk je?'' vroeg Vera. Ze klonk een beetje snibbig.

,,Je kan wél met z'n tweeën vuurtje stoken,'' antwoordde hij. Hij had helemaal geen zin in een snibbige Vera.

,,Dat is waar,'' zei Vera stroef. Ze dacht na. ,,Laten we het proberen,'' zei ze toen, ,,het is zo'n leuk geluid hè, dat gerikketik...'' Ze schoof opzij in de grote stoel en Max kroop naast haar. Vera gaf hem een van haar pennen en deed voor hoe hij hem onder z'n arm moest houden. Wat ze gebreid had hing aan de pen die ze zelf onder haar arm hield. Het was al bijna een sjaal.

,,En nu?'' vroeg Max.

,,Insteken, doorhalen, af laten glijden,'' mompelde Vera. Max hoorde meteen dat ze niet precies begreep wat ze zei. Hij bracht de scherpe punt van zijn pen naar de scherpe punt van Vera's pen. Hij tikte er even tegen, en dat gaf inderdaad het geluid dat hij zo mooi vond.

,,Dat is geen breien Max,'' bromde Vera, ,,je moet je punt door dit lusje steken...''

,,Echt?'' vroeg Max. ,,En dan? Hoe krijg je dan een gebreide muts?'' Hij begreep er niets van.

Vera haalde diep adem. Breien, je kon er scheel van worden, vond ze, en ze had van inspanning ook al twee keer op het puntje van haar tong gebeten. Het was moeilijker dan het leek. Toch lukte het haar Max uit te leggen wat hij moest doen. Maar toen hij het eindelijk begreep en ze samen een stukje breidden, kwam het mooie geluid niet te voorschijn. Daarvoor moest je toch echt in je eentje breien. Gelukkig zag Vera het vuur uitgaan.

,,Hé Max, je vuur,'' zei ze en ze stootte hem aan.

Max zag het gevaar. Hij sprong op de grond en holde naar zijn pook.

Hij begon er meteen mee in de smeulende kolen te porren. Hij viel op zijn knieën en blies tot hij duizelig was. De vlammetjes dansten toen alweer omhoog en achter hem hoorde hij het tikken van de breipennen. Max legde nog een paar takken in het vuur en hoorde het knetteren.