Super de super fusion in De Pijp

Help, de oude Amsterdamse volkswijk `De Pijp' wordt trendy. Dat was al te zien aan de huizenprijzen, maar nu is het ook te merken aan het horeca-aanbod. Er komen meer hippe koffietentjes en de sushi-bar doet nota bene aan `valet-parking'. Het meest illustratief is echter Dekko. Voorheen zat er aan de Frans Halsstraat een volkscafé met tapijtjes op de tafel, een biljart en stamgasten die om elf uur al aan het bier zaten. Nu draaien ze er loungemuziek, terwijl je van je AKA The Scuba Mix zit te smullen.

Van je wat? Van je kabeljauwfilet dus. Bij Dekko doen ze dus niet aan gewone namen voor gerechten. Je zou de op Braziliaanse wijze gevulde chili's met varkenshaas bijvoorbeeld als `op Braziliaanse wijze gevulde chili's met varkenshaas' op de kaart kunnen zetten. Zo niet bij Dekko: daar heet het gerecht El Capitalismo Foreano. En zo is er meer cryptologie: onder de voorgerechten (ƒ14,50-ƒ19,50) vinden we Wake up call for a dead man (sardinefilets met Parmezaans korstje, zwarte noedelpannenkoek en aïoli). Bij de hoofdgerechten (ƒ33,50-ƒ42) noemen we slechts Discoquarium Style (tonijn in roerbak) en The Untold Story (gegrilde parelhoenfilet).

Je kunt deze naamgeving natuurlijk ridicuul vinden of juist grappig, het geeft in elk geval aan met wat voor restaurant we van doen hebben. Hip! Dat geldt waarschijnlijk ook nog net voor het eten: fusion. Wat heet: harissa, Massala en kangoeroe in het hoofdgerecht Global Connection, dan zit je van drie continenten te eten. Het nagerecht Sister Bliss is een tiramisu van groene thee. Dit is geen fusion meer, dit is bijna superfusion. En dat maakt het leven weer bijzonder makkelijk: `avontuurlijke' eters vinden dat waarschijnlijk heel erg interessant, puristen vinden het moderne onzin.

Modern is Dekko sowieso. Ik boek online via de website en krijg binnen een tiental minuten een bijzonder vriendelijke bevestiging. `Dekko is vereerd met je reservering voor twee personen...wij wensen je alvast een fijne avond'. De volgende 21ste-eeuwse belevenis blijkt bij binnenkomst: een draaitafel voor de overigens afwezige dj. Verder heeft Dekko een lange bank waaraan tafeltjes staan en Alessi-achtige peperstellen. De grote ramen in de serre, van plafond tot grond, zorgen voor veel binnenvallend buitenlicht en een onmiskenbare wisselwerking met honduitlatende voorbijgangers. Zij zien ons en vice-versa.

Eenmaal aan tafel krijgen we eerst te horen welke gerechten er niet zijn. Het is de eerste dag van de nieuwe, tweemaandelijks wisselende menukaart en nog niet alles is in huis. Drie voorgerechten vallen af en een hoofdgerecht. Vooruit dan maar. We delen het voorgerecht The Playboy Mansion, een tempura van roergebakken ossenstaartpuntjes met nori, zoete aardappel, koriander en Hoi Sin saus. Het is inderdaad een opwindend, verfijnd gerecht dat op kunstzinnige wijze op het bord ligt.

Als hoofdgerechten bestelt tafelgenote de eerder vermelde Global Connection. Zelf kies ik voor If God will send his angels, een tournedos met pancetta, pastinaakpuree en mosterdsaus. Ik wist niet eens of ik er wel zo veel trek in had, maar ik vond de naam zo mooi. Terwijl we tijdens de gerechten nog wat nabikkelen over de vraag of fusion nu van deze tijd of van alle tijden is, weten ze bij Dekko in elk geval geslaagde en interessante combinaties te maken.

De wijnkaart is minder opwindend. De huiswijn van ƒ32,50 is maar matig. Verder kent de mondiale kaart iets te veel prijzige wijnen tussen de ƒ35 en ƒ85. Zelf drinken we een niet onaardige Côtes du Ventoux (ƒ45), maar het avontuur beperkt zich bij Dekko toch vooral tot het eten.

Aan de koffie schrik ik even flink. Ik loop langs de sigarettenautomaat en zie uitsluitend Lucky Strikes in de machine. Opeens vallen ook de T-shirts van de bediening op: getooid met het logo van dit merk. Ik word langzaam paranoïde als ik de belangrijkste kleuren van de inrichting zie: rood en wit, gelijk het pakje rookwaar. Voeg daarbij het logo van Dekko: een rode stip met de naam van het restaurant er in. Ook Lucky Strike heeft een rode stip. Zit ik hier in een pakje sigaretten te eten of hoe zit dat? Krijgen we al etend voortdurend reclameboodschappen/rooksignalen naar het (onder)bewuste afgevuurd? Het meisje van de bediening stelt me maar ten dele gerust. De kleuren en de logo bestonden al ruime tijd voordat ze de T-shirts moest dragen en er maar één merk sigaret in de automaat lag, vertelt ze. En zelf vindt ze het ook maar niets, ze rookt een ander merk. Toeval? Menusuggestie voor de volgende kaart: Don't fuck with the mind of your customers.

    • Tijn Kramer