Op leeftijd

Vanaf de tweede verdieping van de Bijenkorf in Amsterdam keek een corpulente vrouw van voorbij de zestig naar de merkwaardige gebeurtenissen beneden haar. Ze droeg een onopvallende beige mantel en haar haar was in een stijve permanent om haar hoofd gewikkeld. De handen met ouderdomsvlekken hielden krampachtig de balustrade vast. Een vriendin zei af en toe wat tegen haar, maar de vrouw leek het niet te horen, zozeer was ze gefixeerd op het schouwspel.

In de hal zat een man achter een glazen tafeltje cd's te signeren. Uit onzichtbare luidsprekers klonk het smeltende geluid van zijn tenor. Hij droeg een blauwe blazer die strak om zijn bovenlichaam zat geknoopt. Hij moest ook al over de zestig zijn, al probeerde hij dat te maskeren met een laagje pancake op zijn gezicht. Ook mat hij zich de guitigheid van de jeugd aan door regelmatig met zijn tong te klakken en ondeugend te knipogen naar het publiek. Dat bestond hoofdzakelijk uit vrouwen van middelbare leeftijd.

Sommige vrouwen konden zich nauwelijks beheersen als ze eenmaal voor de man stonden. Dan zakten ze door hun knieën en bogen zich half over het tafeltje. De man begreep onmiddellijk wat van hem verlangd werd. Hij verbreedde zijn eeuwige glimlach en helde voorover om zo'n vrouw vol op de mond te kussen. Soms kneep hij haar ook nog in de wang of aaide hij haar over het hoofd. Dan zakte hij weer voldaan terug op zijn stoel.

Er waren vrouwen die op de verhoging stapten waarop het tafeltje stond. Ze namen naast of achter de man plaats, sloegen een arm om hem heen en keken stralend naar het fototoestel van hun echtgenoot of vriendin. De man met het bruine gezicht liet het zich allemaal welgevallen. Onverstoorbaar ging hij verder met signeren. Af en toe liet hij tevreden zijn blik gaan langs de lange rij van wachtenden.

De vrouw op de tweede verdieping begon tekenen van onrust te vertonen. Er waren ontwikkelingen gaande die haar goedkeuring niet konden wegdragen. Op een tiental meters van het tafeltje van de man waren twee vrouwen slaags geraakt. Ze behoorden tot de schaarse jongere vrouwen uit het publiek. Ze wilden foto's nemen van de man en betwistten elkaar de beste positie. Er vielen klappen en er werd aan kleding gesjord. Veiligheidsmensen snelden toe en haalden de vrouwen uit elkaar.

Het rumoer was ook tot de man achter het tafeltje doorgedrongen. Zijn glimlach verwerd heel even tot een dunne streep. Liep het uit de hand? Moest hij ophouden? Maar nee, gelukkig, de orde was alweer hersteld. Het enige wat hem nog zorgen baarde, was een flauwe tocht die langs zijn linkerslaap streek. Hij gebaarde naar een Bijenkorf-functionaris. Kon er niet ergens een raam dicht? Drie veiligheidsmensen gingen op onderzoek uit.

Een enkele keer keek de man naar boven. Dan probeerde de vrouw op de tweede verdieping zijn aandacht te trekken. Verlegen lichtte ze haar hand op en zwaaide. ,,Julio, Julio'', zei ze, maar hij sloeg zijn ogen neer zonder haar gezien te hebben.