AT THE DRIVE-IN

Er is nog hoop voor de rock & roll, doodgewaand door teveel plichtmatige crossovers en klakkeloze navolgers. Zoals Nevermind van Nirvana in 1991 een frisse impuls gaf aan de gitaarrock, zo zou At The Drive-In de voorbode kunnen zijn van een nieuwe school van ongeremde lawaaimakers. Tijdens het recente Lowlandsfestival viel de groep uit El Paso, Texas op door de aan waanzin grenzende pudiumcapriolen en de opzichtige afrokapsels van zanger Cedric en gitarist Jim, geïnspireerd door de White Pantherlook van sixtiesrockers The MC5.

Ook in muzikaal opzicht is At The Drive-In schatplichtig aan de gitaarexplosies en het opruiende nonconformisme van The MC5, met een knipoog naar de hysterische vocalen van Perry Farrell en de machinale precisie van de punkrockturbine Fugazi. Het grote-labeldebuut Relationship Of Command doet geen concessies aan de onafhankelijke mentaliteit die At The Drive-In er op twee obscure eerdere cd's op nahield. Cedric krijst er fanatiek op los en de gitaren snijden als motorzagen door de ruimte, ondersteund door een galmende drummer die zijn stokken alle hoeken van het drumstel laat voelen.

Toch sluimert onder al dit kabaal een talent voor pakkende rocksongs, vergelijkbaar met de klassiekers die Iggy Pop op zijn naam schreef toen hij met sixties-garagegroep The Stooges de confrontatie met het publiek zocht. Pop zingt een duet met Cedric in de staccato-rocksong Rolodex propaganda. Of liever, hij vecht om aandacht met deze jonge honden die hun rechtmatige plek opeisen in de opeens weer springlevende rock & roll van de nieuwe eeuw.

At The Drive-In: Relationship Of Command (Grand Royal/Virgin CDVUS184)