Onbewogen beweging in ballet Rogie

Je komt binnen in een gemiddeld repetitielokaal; aan de kant staan de onvermijdelijke rij bijeengeraapte stoelen, een enkele tafel en het kledingrek dat ditmaal in de lucht hangt om ruimte te maken. Aan de achterwand hangen twee doeken van Wouter van Riessen waarop Adam en Eva in striptekening op de dansers neerkijken. Choreograaf Piet Rogie (Avelgem, 1954) wilde in zijn nieuwe voorstelling Icoon dan ook een al dan niet paradijselijk beeld van de 21ste eeuw creëren. Vorig jaar blikte hij in het eerste deel van dit tweeluik, Panorama, nog terug in de tijd, dit keer stond de reflectie over de toekomst centraal.

De toekomst is bij Rogie een verzameling van momentopnames waarin niets meer met elkaar lijkt samen te hangen. Danser Dries van der Post komt op en gaat rustig zitten lezen, twee danseressen kletsen onverstaanbaar aan de kant en af en toe onstaat er iets als beweging. Alsof ze niet op toneel zijn en Beckettiaans wachten op de verlossende choreograaf die nog binnen moet komen in het repetitielokaal. De zes dansers leven in hun eigen wereldje, doen hier en daar een kort duet of trio, maar nooit met overgave en passie. Het is georganiseerde willekeur, blijkbaar Rogies sombere beeld van de toekomst. Of Johann Strauss nou voorbij walst, Paganini violeert of George Michael zijn `Freedom' de zaal in zingt, op alle soorten uiteenlopende muziek wordt steeds in hetzelfde ritme bijna onbewogen bewogen. De enige ouderwetse rode draad in Icoon is dat de dansers zich ontdoen van hun bovenkleding. Vrijwel iedereen eindigt wel in ondergoed om als ze afgekoeld zijn een nieuw shirtje uit het kledingrek te pakken.

Aanvankelijk werkt alle nonchalence en gebrek aan esthetiek. Juist het ongemakkelijke gevoel (gaat er nog wat gebeuren wat ergens toe leidt?) is fascinerend. Maar Rogie slaagt er niet in de hele voorstelling die spanning van het niets vol te houden. Dat heeft met name te maken met de eindeloze herhaling van de dansbewegingen. Telkens dezelfde gestrekte benen en wijd gestrekte armen in een draai, maken Icoon choreografisch wel heel armoedig. Omdat er verder zo weinig gebeurt, valt de herhaling als structuurelement op. Bovendien kennen we de bewegingen van Rogie al uit eerder werk en voegt hij er helemaal niets aan toe. Ook al ziet de choreograaf de toekomst als een aaneenrijging van losse momenten, in het theater geldt altijd nog de wet uit het verleden: wie het niets, de willekeur of de chaos wil laten zien zal er een hechte vorm aan moeten geven. Een paradox waarmee ook de 21ste eeuw het zal moeten doen.

Rogie & Company: Icoon. Choreografie: Piet Rogie. Muziek: o.a. Strauss, Paganini, Beck, Nick Drake, Roy Orbison. Toneelbeeld: Piet Rogie en Wouter van Riessen. Gezien: 4/11 Lantaren/Venster Rotterdam. Tournee t/m 28/1. Inl Inl : (010)2440968 of www.sdansr.nl/r-c.