`Republicraten' moeten fatsoen aanleren

Misschien willen zij die de steeds kleiner wordende, wezenlijke verschillen tussen de Republikeinen en Democraten tot reusachtige proporties opblazen, me toestaan dat ik iets vertel over de belangrijkste overeenkomsten in het gedrag van de twee partijen die uitrijzen boven het politieke landschap. De systematische middelpuntzoekende neiging van de twee grote partijen, een tendens die alle belangengroeperingen hun kracht ontneemt, heeft mij ertoe aangezet me namens de Groene Partij kandidaat te stellen voor het presidentschap.

De twee grote partijen lopen zich het vuur uit de sloffen om tientallen miljoenen dollars binnen te halen van de grote ondernemingen die, in ruil daarvoor, de baas mogen spelen over onze regering. Zowel de Republikeinse senator John McCain als de Democratische senator Russ Feingold keurt de corrupte, door het bedrijfsleven bekostigde financiering van campagnes af en noemt het `uitverkoop van politieke invloed'. Maar hun partijen breiden deze methode van geldinzamelen alleen nog maar verder uit en weigeren `wederzijdse ontwapening'. Het is een ontwaarding die onze democratie een slechte naam bezorgt.

Omdat de herauten van beide partijen door dezelfde bedrijfsbetaalmeesters worden betaald, blazen ze hetzelfde wijsje op dezelfde trompet. Het resultaat is dat de keuze voor de kiezers steeds minder reëel wordt, want de echte besluiten komen toch van de permanente `bedrijfsregering' in Washington.

Volgens een onlangs gepubliceerde coverstory in Business Week berust in Amerika te veel macht bij het bedrijfsleven; het blad verzocht de grote ondernemingen om `uit de politiek te stappen' en mee te werken aan hervorming van het financieringssysteem van de campagnes. Uit een opiniepeiling van Business Week bleek dat bijna driekwart van de Amerikanen van mening is, dat de grote ondernemingen `te veel macht over hun leven hebben gekregen'.

Maak een lijst van ministeries en instanties en vraag welke onder Al Gore of George W. Bush aanzienlijk anders zouden zijn. Buitenlandse Zaken? Financiën? Defensie? Handel? Landbouw? Justitie? De regulerende instanties – zoals de Food and Drug Administration, National Traffic Safety Administration, Occupational Safety and Health Administration – die tegenwoordig even slecht zijn of zelfs slechter dan onder Reagan-Bush? Het maakt allemaal niets uit, want de permanente bedrijfsregering, met 22.000 bedrijfslobbyisten en 9.000 politieke actiecomités, bepaalt wat er gebeurt.

Op de Democratische kreet dat een Congres waarin Republikeinen de dienst uitmaken de boosdoener is, luidt mijn antwoord dat de Democratische Partij, die haar historische identiteit achter zich heeft gelaten, toch maar mooi heeft bereikt dat zeer slechte Republikeinen worden gekozen die in drie achtereenvolgende verkiezingen een meerderheid in het Congres kregen.

Het Amerikaanse volk kan er niet eens meer op rekenen dat de Democratische Partij het zal beschermen tegen een machtsovername door Republikeinse extremisten, want onder druk van het grote geld van de megaconcerns is de Democratische Partij een flink stuk opgeschoven naar de Republikeinen.

Zowel de Democratische als de Republikeinse Partij heeft geen enkel belang bij het versterken van de politieke en burgerlijke energie van Amerikanen om zich te verdedigen en deel te nemen aan de toekomst van hun land. Het wordt voor kiezers, werknemers, belastingbetalers en consumenten steeds moeilijker om zich te verweren tegen de kasregisterpolitiek, de Wereldhandelsorganisatie, de vakbondnekkende arbeidswetgeving, bedrijfssubsidies en -belastingvoordelen, en de misstanden in de algemene gezondheidsvoorzieningen.

Ze worden geconfronteerd met een burgerlijke machteloosheid, die heeft geleid tot veronachtzaming van massa-armoede, racisme, lonen onder het bestaansminimum, giftige milieuverontreiniging, te geringe investeringen in infrastructuur, een bolstaand, door het bedrijfsleven afgedwongen militair budget en een gedemoraliseerde burgerij. Terwijl de gemeenschap elk jaar meer invloed verliest, bewegen de verschillen in dit `duopolie' van Democraten en Republikeinen zich binnen de enge hokjes van de Washingtonse politiek.

Onze campagne is gebaseerd op principes en idealisme, en wordt gevoed door de wetenschap dat ons land meer problemen kan oplossen als het democratischer is. Een georganiseerde beweging voor politieke hervormingen kan duurzame veranderingen teweegbrengen als na de verkiezingen een waakhond van de Groene Partij, gesteund door miljoenen kiezers en met nauwe banden met organisaties in de maatschappij, deze boodschap aan de `Republicrats' overbrengt: Gedraag je netjes tegenover het Amerikaanse volk of je hebt bij toekomstige verkiezingen nog minder aanhang dan nu.

Ralph Nader is presidentskandidaat voor de Groene Partij.

©The Washington Post