Noord-Italië

Phileas Fogg deed het in 80 dagen, Casanova in 80 maagden. De Achterpagina gaat in 80 hits de wereld rond. Twintigste etappe: Noord-Italië en Venetië.

`Aan het Lago Maggiore (Daar wil ik altijd zijn)' zongen The Ramblers in de prehistorie van de hitparade. Het is een van de weinige liedjes over Noord-Italië, want zoals we vorige week hebben gezien, reizen de meeste Italiaans georiënteerde artiesten naar Rome of de omgeving van Napels. Jazeker, de Nederlandse groep Ferrari – een kloon van de George Baker Selection – haalde in 1976 de top 5 met `Monza'. Maar dat was een grappig bedoelde verwijzing naar het beroemde racecircuit; het liedje ging over het hondje van de zanger en liet als ik me wel herinner zelfs geblaf op de achtergrond horen. En over geblaf gesproken: ook de titelheld uit het Ja Zuster, Nee Zuster-liedje `Bello, Bello, Bello (niet zo trekken asjeblieft)' rende Milaan voorbij om uiteindelijk zijn plasje tegen de toren van Pisa te doen.

Maar het Lago Maggiore is dus niet slecht bedeeld, misschien omdat het deels in het als muzikale vakantiebestemming veel populairdere Zwitserland ligt. In april 1973 had de Amerikaanse componist en gelegenheidszanger Mort Shuman zelfs een nummer-éénhit met `Le Lac Majeur'. Shuman, die in de jaren vijftig en zestig samen met Doc Pomus liedjes schreef voor onder meer Elvis Presley (`Viva Las Vegas') en The Drifters (`Save The Last Dance For Me'), was in de jaren zestig geëmigreerd naar Frankrijk, waar hij één Franstalige plaat maakte. Zijn ode aan het `Grootste Meer' was daarvan het succesrijkste nummer, al moet het 27 jaar geleden even gedragen en kitscherig hebben geklonken als nu. De tekst, met veel sneeuw en huilende `liervogels', was al op het randje, maar het tergend lage tempo en het begeleidend getokkel (mandolinen?) maakte het geheel onverteerbaar. De popliefhebber moet een zucht van verlichting hebben geslaakt toen het `Le Lac Majeur' na drie weken aan de top van de Top 40 werd afgelost door Cliff Richards songfestivalliedje `Power To All Our Friends'.

De tekstschrijver van `Le Lac Majeur', Etienne Roda-Gil, revancheerde zich drie jaar later met een geestige tekst voor Julien Clerc die een andere plaats in Italië bezong: `Elle voulait qu'on l'appelle Venise'. Het voor Franse begrippen dynamische chanson (nummer 14 in februari 1976) beschrijft aan de hand van twaalf rijmwoorden op ise hoe de ik-figuur zich in de vreemdste bochten moet wringen om zijn meisje te plezieren. Hij moet haar Venise noemen, hij moet zich uitdossen als gondolier, hij moet pagaaien voor een kus – quelle drôle d'idée. Maar, waarschuwt de zingende krullenbol, je kunt als minnaar maar beter doen wat je vriendinnetje vraagt, ook al ziet ze je het liefst als Tarzan of eskimo, anders laat ze je zonder pardon in de steek. En dus buigt hij zich braaf voorover `als de toren van Pisa' om haar een zoen te mogen geven.

Venetië spreekt niet alleen tot de verbeelding van het meisje van Julien Clerc. Er zijn nogal wat popsongs waarin het Amsterdam van het Zuiden figureert. Soms als het toppunt van romantiek, zoals in `Les gondoles à Venise' van Sheila & Ringo of `Song For Europe' van Roxy Music (`Through silken waters my gondola glides/ And the bridge, it sighs'); soms als een oord van verrotting en beklemming. Het Klein Orkest moet aan Tod in Venedig en Don't Look Now hebben gedacht toen ze in `'t Lijk' zongen: `Er drijft een lijk door de grachten van Venetië'. En de even Nederlandse groep The Nits nam de verfilmingen van de twee beroemdste Venetië-boeken als uitgangspunt voor het nooit op single uitgebrachte `Acres Of Tintoretto' (1983).

Suspense is de kurk waarop het indrukwekkend gearrangeerde `Acres Of Tintoretto' drijft. Zanger Henk Hofstede wendt zijn beste steenkolenengels aan voor spookachtige zinnetjes als `I smell the water, I smell a rat' en `There are ugly faces in the shadows I've seen'. Venetië is een doolhof, een stad van maskers en schaduwen, en de ik-figuur is al gauw verdwaald `in acres of Tintoretto.' Hoe het afloopt verklappen we niet, het lied is te vinden op de cd Henk/Kilo; maar dat er een hoofdrol voor een dwerg met een stiletto is weggelegd, hoeft geen betoog.