Hollands Dagboek: Isabelle Brinkman

Isabelle Brinkman (28) was een van de gezichten van muziekzender TMF. Tegenwoordig presenteert ze dagelijks Isabelle voor NPS-radio. Deze week deed ze dat voor de 500ste keer, wat gevierd werd met een feest in De Melkweg.

Woensdag 25 oktober

Over precies een week bestaat mijn radioprogramma alweer twee jaar. Terwijl het naar mijn gevoel pas een paar maanden geleden is dat ik de TMF-camera verruilde voor de Radio 3-microfoon. Net als vorig jaar vieren we deze verjaardagsuitzending vanuit De Melkweg in Amsterdam. Met publiek en optredens. Begin van de middag heb ik een werkbespreking op locatie. Met alle betrokken partijen wordt alles nog een keer goed doorgenomen. Van digitale telefoonlijnen tot consumptiebonnen. We zijn ruim op tijd begonnen met de voorbereidingen. Toch heb ik een kriebelig gevoel in mijn buik als ik de lege zaal in loop. Als het allemaal maar goed gaat. Later heb ik in Hilversum een voorgesprek met de redactrice van het programma FF Wat Anders. Dinsdag ben ik daar te gast. Heb een rood oor als ik ophang. Er volgt een vrij heftig gesprek met mijn redacteur. Zijn contract loopt af en hij weet nog niet of hij gaat verlengen. Dit komt op een moment dat ik het eigenlijk niet kan hebben. De verjaardagsuitzending zorgt al voor genoeg spanning.

Dan is het alweer zes uur. We gaan eten in de kantine, die we spottend het bejaardencentrum noemen. Het gestoomde eten smaakt daar altijd hetzelfde. Om acht uur beginnen we zoals elke avond aan de uitzending. Het is woensdag dus hebben we een bandje in de studio. Gelukkig hebben ze zich gehouden aan de afspraken. Ze komen met geluidsdempende kwastjes in plaats van drumstokken en zonder versterkers. We worden vanavond dus niet de studio uitgeblazen.

Donderdag

Mijn vader is een middagje in Amsterdam en we gaan een bagel eten. Hij vertelt enthousiast over de baan die hem aangeboden is. Als het rond komt gaat hij een paar jaar in Duitsland wonen. Hoop van harte dat hij de baan krijgt, maar ik ga hem wel erg missen. Als we afscheid hebben genomen, gaat mijn telefoon. Het is mijn collega Marinus. De VPRO zou niet op de hoogte zijn van het feit dat we op 1 november een uur van hun zendtijd overnemen. Weet zeker dat ik maanden geleden een verzoek heb ingediend. En via de mail goedkeuring heb gekregen. Op kantoor ploeter ik door alle papieren heen. Het is een chaos op mijn bureau. Gelukkig vind ik het betreffende mailtje en kan alles rechtgezet worden. 'sAvonds heb ik een afspraakje. Daarbij had ook het een en ander rechtgezet moeten worden. Het wordt echter een nog ingewikkelder verhaal dan het al was.

Vrijdag

Het wordt geen doorsnee uitzending vanavond. Als het programma om 20.00 uur begint komen acht fans van Limp Bizkit, met aanhang, naar de studio. Drukke boel dus. Limp Bizkit is op dit moment een van de populairste en best verkopende acts. De fans hebben maar één doel, de prijzen bemachtigen die we van hun idolen te vergeven hebben. We geven ze de opdracht te zoeken naar drie minidisks. Twee disks bevatten een boodschap waaruit duidelijk wordt wat ze hebben gewonnen. De derde levert niets op. Een kandidaat is te laat. Helaas kunnen we niet wachten. Als we het startsein geven is het hele gebouw in rep en roer. Plantenbakken worden verschoven, vuilnisbakken omgekeerd, zenuwachtig flitsen de zaklampen over de parkeerplaats. Als we op het punt staan de eerste boodschap af te spelen komt de laatkomer binnen. Mijn hart breekt als ik zijn gezicht zie. Een 17-jarige jongen die helemaal uit Limburg is gekomen. Door alle files had hij er ruim vijf uur over gedaan. Het leuke is dat de anderen hem opvangen en enorm met hem meeleven. Ook met het meisje dat de mispoes krijgt. Daardoor onstaat een heel aparte sfeer. De twee winnaars kunnen hun geluk niet op. Voel me een beetje Moeder de Gans als ik ze aan het eind van de uitzending uitzwaai.

Zaterdag

Eind van de ochtend heb ik een afspraak bij de kapper in Den Haag. Een van mijn beste vriendinnen woont daar om de hoek. Als ik klaar ben bij de kapper pik ik haar op. We eten een hapje bij haar zus en gaan daarna naar Tivoli in Utrecht. Daar is een optreden van de groep Red Snapper. Ik vind het een goed concert en we vermaken ons prima. Als ze klaar zijn, gaat er een dj aan het werk. We blijven veel langer hangen dan gepland. Bij het ophalen van de jassen word ik lastig gevallen door een paar stomdronken idioten. Ze staan aan me te trekken en roepen mijn naam keihard door de hele garderobe. Vind het vreselijk gênant en maak me zo snel mogelijk uit de voeten. Het is de bedoeling dat ik mijn vriendin thuis afzet en dan doorrij naar Amsterdam. Maar tegen de tijd dat we bij haar huis aan komen is het al zo laat dat ik besluit daar maar te blijven slapen.

Zondag

De wekker gaat veel te vroeg voor de zondag. Wat zou ik graag nog even doorslapen. Maar ik heb beloofd de hond op te halen bij mijn broer. In de auto houdt de nieuwe cd van U2 me wakker. Bij mijn broer kom ik erachter dat ik nog een uur langer had kunnen slapen. De wintertijd is namelijk ingegaan. Wat baal ik daarvan. Als ik later in stormachtig weer de hond uitlaat, besluit ik dat ik een winterjas nodig heb. De winkels in het centrum zijn open, dus stap ik enthousiast in de tram. Als ik in de Leidsestraat uitstap, ben ik echter niet meer zo enthousiast. Het is vreselijk druk en in de winkels is het klam vanwege de regen. Hoe heb ik kunnen besluiten om op zondag te gaan shoppen.

Na twee uur stap ik gefrustreerd weer in de tram naar huis. Verkleumd kruip ik in bed en lees eindelijk mijn boek uit. The Ground Beneath Her Feet, van Salman Rushdie. Hij inspireerde ook tot het gelijknamige nummer voor U2, de reden dat ik het boek ben gaan lezen. Tegen etenstijd rijd ik naar de avondwinkel. Ik haal stokbrood en allerlei Franse kaas. Met al dat lekkers rijd ik naar mijn broer. We spreken elkaar de laatste tijd te weinig dus nestel ik me daar voor de rest van de avond op de bank.

Maandag

Vanmiddag zijn we voornamelijk bezig geweest met het draaiboek voor 1 november. Het is behoorlijk puzzelen. Alles moet kloppen en naadloos in elkaar overlopen. Ik vraag me af of ik niet te perfectionistisch bezig ben. Dan hoor ik in gedachten de kleun die het nieuws aankondigt dwars door het optreden van Van Dik Hout heen. Mijn haren gaan recht overeind staan.

Vlak voor etenstijd rijd ik naar de andere kant van het mediapark. Elke maandag spreek ik in het mediacentrum de programmering in voor het kindernet Z@ppelin. Als ik 's avonds aan de show begin, merk ik dat ik me moeilijk kan concentreren. Eigenlijk zou ik willen dat het al woensdagavond was.

Dinsdag

Bij de VARA is het ook feest. Ze bestaan 75 jaar en ze hebben de hele dag bijzondere programma's op Radio 3. Mijn uitzending komt daardoor te vervallen. Maar we zijn wel heel vroeg op kantoor. De laatste zaken moeten afgehandeld worden met betrekking tot het feest. Een van die zaken is internet. Onze afdeling had bedacht dat een registratie via internet toch wel erg leuk zou zijn. Dat is het ook wel, maar het zorgt ook voor ontzettend veel gezeik en kost te veel tijd. Gelukkig kan ik even ontsnappen. Ben vanmiddag te gast bij het tv-programma FF Wat Anders. De naam van het programma heeft voor mij ineens een hele andere lading. Ze laten oude beelden zien uit mijn tijd bij TMF. Vooral als ik mijn screentest zie moet ik enorm lachen. Wat ben ik veranderd in de afgelopen vijf jaar. In mijn voordeel, al zeg ik het zelf.

Aangezien ik geen uitzending heb, ben ik eindelijk weer eens een avond vrij. Een luxe. Toch blijf ik tot na elven hangen op kantoor. Niet zonder reden, er is namelijk iemand die ik graag nog even spreek. Dat gesprek zorgt er voor dat ik nog tot diep in de nacht lig te piekeren.

Woensdag 1 november

Ik kom net terug uit De Melkweg en ben gesloopt! Maar het was de moeite waard. Alles liep op rolletjes en het feest was een succes. Technische problemen hebben zich niet voorgedaan, de artiesten waren in topvorm en het publiek was uitermate enthousiast. Van mensen die het eerste gedeelte van het programma in de auto hebben gehoord, vernamen we dat het ook op de zender goed klonk. En dat is natuurlijk heel belangrijk. Voor de mensen in de zaal moet het leuk zijn, maar je moet het ook aan je luisteraars kunnen overbrengen.

Ga het morgen allemaal eens rustig terug luisteren. En beleven. Want hoe leuk ik het ook vond, er is zoveel aan me voorbij gegaan. De tijd ging razendsnel. Het ene moment stapte ik zenuwachtig het podium op om de eerste band aan te kondigen en voordat ik het wist stond ik iedereen te bedanken voor zijn inzet en de leuke avond. Ben best nog wel hyper, maar ik kan beter gaan slapen.

Morgen wordt het weer een lange dag.

Wat ben ik veranderd in de afgelopen vijf jaar. In mijn voordeel al zeg ik het zelf