Flitsend spel Acda en De Munnik

,,Alles moet bijzonderder dan alles wat allang bijzonder was'', zingen Acda en de Munnik in hun nieuwe theaterprogramma. Het is hun derde, en die tekstregel behelst een begrijpelijk voornemen: hun grote succes in de popindustrie heeft hun cabaretvoorstellingen overschaduwd. Nadrukkelijk, maar ook met zelfspot blijven ze zichzelf `theatermakers' noemen, terwijl de buitenwereld denkt dat ze een popgroep zijn. Het wordt tijd dat die twee genres in evenwicht komen.

Thomas Acda en Paul de Munnik kunnen intussen vrijelijk refereren aan vorige programma's en vorige liedjes. Hun theaterpubliek weet wat ze bedoelen. Ook kunnen ze verwijzen naar hun bekendheid en hun financiële voorspoed – zo ver hebben ze het nu gebracht.

Ze doen daar niet koket over, ze stellen het vast en maken er terloopse grapjes over. Dat het eigenlijk helemaal niet de bedoeling was om in de TV Show op reis op te treden, bijvoorbeeld. En dat dat voortaan maar niet meer moet.

It's only cabaret, but I like it lijkt vooral een liedjesprogramma te zijn, met een paar uit de hand lopende aankondigingen, een handvol monologen – over jongensvriendschap en liefde – en een amusant verhaal over een vruchtbaarheidstest. Daarbij toont De Munnik zich opnieuw de romanticus van de twee, en Acda de ietwat chaotisch ogende struikelaar. Hun kwinkslagen komen bijna vanzelf en hun liedjes zijn weer lekker lome mini-verhaaltjes en sfeerbeelden waarin de rake zinnetjes belangrijker zijn dan de inhoudelijke samenhang. En in de Beatle-harmonieën gaan hun stemmen nog altijd mooi samen.

Het is alsof deze voorstelling eenvoudiger in elkaar is gezet dan de vorige twee, die een eenduidiger doorlopend verhaal met dialoogscènetjes vertelden. Tot al die losse scènes gaandeweg toch in elkaar schuiven en een gaaf geheel vormen. Dan blijkt bovendien waarom It's only cabaret... wordt gepresenteerd als deel drie van een trilogie. Hier staan twee dertigers terug te kijken op wat ze ooit van plan waren, en op alles wat daarvan is uitgekomen. Alles.

Dan past, bijna aan het eind, ook hun weemoedige nummer over een echtelijke boedelscheiding (,,cd van jou, cd van mij'') dat de radio de afgelopen dagen alweer vaak heeft gedraaid. En dan kan de finale ook een liedje zijn, waarbij de grote Toots Thielemans in de platenstudio de sierlijke mondharmonicaloopjes heeft geïmproviseerd. Op video speelt hij mee. Acda en de Munnik zingen, spelen en kijken vereerd naar het scherm. Dat zou ijdel kunnen zijn, maar het is in mijn ogen een vergeeflijk soort ijdelheid. Ze hebben er recht op trots te zijn, ook op dit programma.

Voorstelling: It's only cabaret, but I like it, door Thomas Acda en Paul de Munnik, m.m.v. David Middelhoff, gitaar. Regie: Ruut Weissman. Gezien: 2/11 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 29/5. Inl. (015) 2159415.