Zelfdoding

De uitspraak van de Haarlemse rechtbank over de hulp bij zelfdoding bij `ondraaglijk en uitzichtloos lijden als gevolg van ouderdom' zal zeker nog de nodige discussie tot gevolg hebben. Vooral inzake één bijzonderheid van de uitspraak lijkt het me nuttig uitdrukkelijk aandacht te vragen, te weten de algemene strekking van deze zinsnede uit het verslag van de zitting van de Haarlemse rechtbank: `De rechtbank volgde in grote lijnen de visie van hoogleraar medische ethiek [...] die als deskundige was opgeroepen [...]' (NRC Handelsblad 31 oktober; cursivering van mij). In deze zinsnede komt tussen de regels door een aspect tot uiting van de medische ethiek waarover grote misverstanden bestaan. Enerzijds betekent `medische ethiek' het vakgebied van de filosofie waar de normen en waarden inzake het handelen van mensen gethematiseerd worden met bijzondere aandacht voor de geneeskunde. Als zodanig is (medische) ethiek een academische discipline in `de ivoren toren' van de universiteit. Anderzijds manifesteert de medische ethiek zich meer en meer als de instantie die, in de postmoderne leegte die is ontstaan na het verdwijnen van de moraaltheologie van de kerk, ons voorschrijft wat goed en niet goed is en hoe wij moeten handelen.

    • Dr. Hugo S. Verbrugh