75 JAAR VARA

Paul de Leeuw was 23 jaar en nog volstrekt onbekend, toen hij in zijn eerste theaterprogramma een parodie op een Songfestival-lied zong: ,,Vlieg met me mee naar de regenboog...'' Dat was vijftien jaar geleden. Vijf jaar geleden zong hij dat nummer opnieuw. Het was nog steeds hetzelfde lied, maar de strekking was totaal veranderd. De bedeesde cabaret-debutant uit 1985 was een gehaaide tv-maker geworden, en eigenhandig veroorzaker van de wederopstand van het Eurovisie Songfestival in Nederland. En zo was dat parodietje, waarbij hij destijds zelf op de piano timmerde, uitgegroeid tot een meezinglied zonder dubbele bodem – met het orkest van Cor Bakker op volle sterkte.

De kleine Paul de Leeuw wilde toneelspeler worden, maar werd niet toegelaten op de toneelschool. Dan maar op eigen kracht. En op veel fronten tegelijk: hij won een prijs op het Cameretten-festival, zette een solovoorstelling op, kreeg een radioprogramma, werd door Joop van den Ende gevraagd als guitig intermezzo voor Sterrenslag en begon in 1989 bij de VARA met De schreeuw van De Leeuw – verrassend en vindingrijk, soms flauw of chaotisch, maar nimmer voorspelbaar.

Die onvoorspelbaarheid is zijn handelsmerk geworden. Lastig voor de VARA, die bij de planning nooit helemaal zeker weet of en wanneer en hoe vaak er op zijn medewerking kan worden gerekend. Maar wel een verademing in een in schema's en sleetse formules vastgelopen omroepbestel. Volgend jaar doet hij in elk geval niet meer mee op Nederland 3. In plaats daarvan is hij het hele jaar gastprogrammeur in het oude Luxor-theater in Rotterdam, waar hij ook zelf in twee voorstellingen (de komedie Art en de musical Foxtrot) gaat meespelen. Maar tijdens het komende VARA-jubileumweekend is hij nog alom present: twee compilaties op zaterdagmiddag en 's avonds de jubileumshow De Leeuw pakt uit. Dat is voorlopig alles. Al is dat bij hem nooit helemaal zeker.