Opinie

Supporter

De storm geselt mijn huis en ik lees treurige berichten over de trampolinespringer Alan Villafuerte. Dat is die man die in Sydney zo tragisch naast de mat sprong. Daarna is het helemaal misgegaan. Zijn relatie met de trampolinebond is minder, zijn meisje en hij zitten in een crisis, het contract met zijn sponsor Ben loopt af en op de mat zelf gaat het ook niet echt lekker: Zevende in Sydney en negende op de EK. De gordijnen van Villafuerte zijn angstvallig gesloten.

Youp

Als ik vijfendertig jaar geleden had geweten dat dat stompzinnige trampolinespringen ooit een olympische sport zou zijn, dan had iedereen mij voor gek verklaard. Wij gingen in die tijd naar het toen nog mooie Egmond aan Zee en als het een paar dagen geen strandweer was, dan mochten wij wel eens naar speeltuin De Egmonden. Daar had je een stuk of tien trampolinematten op een rij. En een mevrouw met een rijtje eierwekkers in een houten huisje was de bazin. De trampolinemattenbazin. Je betaalde, zij zette de wekker en dan mocht je springen tot de wekker afliep. Dat trampolinespringen vond ik een domme bezigheid en ik deed alleen maar mee om die mevrouw te pesten. Vanaf het moment dat de wekker afliep, ging ze namelijk gillen: ,,Drie is klaar. Drie moet stoppen. Drie! Nummer drie! Nummer Drei!'' Stomend zat de Egmondse in haar huisje. En wij maar doen of we haar niet hoorden. Vooral dat panische Duits, dat ze er op het eind in gooide, was verrukkelijk.

Maar dat dit ooit een topsport zou worden, dat sommigen er een dagtaak aan zouden krijgen en dat er, zoals ik ook tot mijn verbazing las, zelfs af en toe een sportpsycholoog aan te pas zou komen, heb ik toen geen seconde vermoed. Maar ik was een mannetje van elf, keek zonnig naar de toekomst, droomde van een spetterende voetbalcarrière en was gelukkig. Maar als ik toen verteld had dat ik trampolinespringer wilde worden en dat ik mijn hele jeugd minimaal vijf uur per dag trampoline zou springen om op die manier bij de beste trampolinespringers van de wereld te gaan horen, dan waren mijn ouders toch even met me langs de huisarts gegaan om het een en ander te overleggen. En als de toenmalige psychologiestudent had geweten dat hij later ooit een trampolinespringer zou moeten helpen om weer gemotiveerd te gaan trampolinespringen, dan was hij ook van de universiteit afgeflikkerd. Ik bid de storm om eens even stevig huis te houden. Blaas de hele rotzooi maar omver. Trampolinehallen, trampolinepsychologenpraktijken en andere duister gymnastiekzalen. En als je toch bezig bent: neem het dak van de Arena ook even mee!