The Hockeyroos schenken coach passend afscheid

Met een mengeling van bewondering en lichte afgunst zal bondscoach Tom van't Hek de galavoorstelling van de Australische hockeysters hebben gevolgd. Op het toernooi waar het merendeel van de Nederlandse selectie deze week werd ontmaskerd als een stel veredelde toeristen, lieten de gedreven speelsters van de wereld- en olympisch kampioen geen misverstand bestaan over de intenties waarmee ze ruim twee geleden in Sydney neerstreken.

Titelprolongatie luidde de opdracht die bondscoach Ric Charlesworth zijn ploeg meegaf. Gisteren, in het bomvolle State Hockey Centre (15.000 toeschouwers), voldeden zijn speelsters aan die wens door het frivole Argentinië met 3-1 opzij te zetten. Dezelfde uitslag stond twee weken geleden op het scorebord, toen beide ploegen het in de openingswedstrijd van groep A tegen elkaar opnamen.

Met de tweede opeenvolgende olympische titel verdreef Australië voor even de sombere gedachten aan de uitschakeling van de mannenploeg, een dag eerder in een zenuwslopende halve finale tegen Nederland. Het betekende bovendien een passend afscheid van Charlesworth, de coach die gisteren voor het laatst op de bank zat bij Australië.

Onder zijn leiding bouwden The Hockeyroos een indrukwekkende erelijst op. Sinds zijn aantreden, begin 1993, won de ploeg alle grote internationale toernooien, van de Champions Trophy in Amstelveen ('93) tot de wereldtitel in Utrecht ('98). Slechts één keer moest zijn ploeg genoegen nemen met minder dan de gouden medaille: ruim drie maanden geleden bij de Champions Trophy, in opnieuw Amstelveen. Australië weigerde risico's te nemen met het oog op de naderende Olympische Spelen en eindigde als derde, achter Nederland en Duitsland. Maar afgezien van de Nederlandse hockeysters durfde niemand te zinspelen op een nakende val.

Terecht, zoals in Sydney bleek. Slechts één off-day telde de marsroute van de Australische hockeysters ditmaal. Anderhalve week geleden bleek het bescheiden Spanje een hinderlijke sta-in-de-weg te zijn: 1-1. De Spaanse bondscoach Marc Lammers na afloop: "Een gelijkspel tegen Australië zou eigenlijk beloond moeten worden met vijf punten", meende de opvolger van Van 't Hek.

Australië is een koele, kille machine die een tegenstander onder de voet loopt, doorgaans met verbluffend gemak en flitsende combinaties. Geen ploeg die zo fit oogt als de Australische. Tegenstanders worden gedurende zeventig minuten in een wurggreep genomen om bij het eindsignaal tot de conclusie te komen dat ze volledig murw gebeukt zijn.

Charlesworth (48) staat in eigen land bekend als een man die zelden of nooit zijn emoties toont en bovendien altijd wat op- of aan te merken heeft. Vooral de scheidsrechters moeten het regelmatig ontgelden. Hetzelfde geldt voor zijn selectie.

Gisteren bleef het stil. Terwijl zijn ploeg een ereronde liep, verzamelde de ex-hockey en -cricketinternational, tevens ex- parlementariër, in het nabijgelegen perscentrum de wedstrijdstatistieken, want een man met oog voor details zal hij altijd blijven. "Hij was bijna in tranen", vertelde sterspeelster Alyson Annan na afloop. "Dat was voor ons genoeg om in tranen uit te barsten."

Annan geldt voor velen als 's werelds beste hockeyster en onderstreepte die status gisteren onder meer door het openingsdoelpunt voor haar rekening te nemen. Het is nauwelijks voor te stellen, maar de 27-jarige aanvalster speelt komend seizoen in de op één na hoogste afdeling van het Nederlandse hockey, de overgangsklasse. In Den Haag mag Annan proberen HCKZ naar de hoofdklasse te loodsen.

In de Australische media werd de ploeg na de derde olympische titel in twaalf jaar bewierookt als The Real Dream Team. Nooit eerder in de olympische geschiedenis slaagde een vrouwenploeg er in de titel te prolongeren. Speciale vermelding kreeg Rechelle Hawkes, die bij de opening de olympische eed afnam namens alle atleten. Met haar derde gouden medaille trad de 33-jarige speelster in de voetsporen van twee Australische sportlegenden, zwemster Dawn Fraser en ruiter Andrew Hoy.