Olympische vrede ver weg

De Olympische Spelen moeten een symbool zijn voor verdraagzaamheid en vrede als goed voorbeeld voor de jeugd. Dat vinden ook de Verenigde Naties, die op 24 november 1999 unaniem een resolutie ondersteunden waarin wereldwijd wordt opgeroepen alle vijandelijkheden te staken tijdens de Spelen in Sydney.

In 1993 werd de tekst voor deze oproep voor de eerste keer geformuleerd. `Wij roepen op voor een staakt-het-vuren tijdens de Spelen, om de jeugd te mobiliseren voor de vrede.' In de klassieke tijd van de Olympische Spelen was het de gewoonte dat ruim voor aanvang speciale koeriers vanuit het gebied van Olympus vertrokken om door het hele land de Spelen aan te kondigen. Meteen daarop werd een Ekecheiria afgekondigd, een olympische vrede die moest garanderen dat de sporters ongestoord konden reizen om het sportevenement te bereiken. Met die gedachte waren de VN tot hun daad gekomen. De Amerikaanse VN-vertegenwoordiger Hugh Dugan benadrukte daarom tijdens de behandeling van de oproep vorig jaar het belang ervan: ,,Wij hebben een machtig voorbeeld gegeven aan de jongeren van deze wereld als het gaat om het zweren van de olympische wapenstilstand.'' Omdat iedereen het daarmee eens was, werd zonder stemming door alle 180 leden de resolutie aangenomen.

Op 31 augustus 2000 bevestigde secretaris-generaal Kofi Annan voor alle duidelijkheid deze visie: ,,Ik ondersteun de Algemene Vergadering in de oproep aan alle oorlogvoerende landen om de olympische wapenstilstand te overwegen. Dat mag onrealistisch klinken, maar zoals een atleet weet, gebeurt niets zonder een droom.''

Nergens ter wereld is een olympische wapenstilstand gerealiseerd. Voelt Nederland zich geroepen de VN-leden aan te spreken indien ze zich niet houden aan deze wapenstilstand? ,,Wat moet ik daar nu op zeggen?'', reageert een woordvoerder van Buitenlandse Zaken op deze vragen. ,,Dit soort oproepen kunnen niet worden afgedwongen, omdat er geen sanctie aan is verbonden bij overtreding. En ik weet niet of wij ons geroepen voelen om de leden aan te spreken als ze zich er niet aan houden. Wij hadden die resolutie tenslotte niet ingediend. Het is wel aangehaald bij informele gesprekken in New York, maar niet op officieel niveau.'' Maar waarom wordt die oproep dan ingediend en waarom doet Nederland mee? ,,Ach, zo gaat dat nu eenmaal. In 1993 was het allemaal nog nieuw, maar nu is het een verplicht nummertje geworden.''

Allemaal verheven woorden voor niets om een goed voorbeeld te geven aan die teerbeminde jongeren van deze wereld. Afspraken niet nakomen geeft niet zolang het een verplicht nummertje is.