NEDERLANDSE SLACHTOFFERS VAN LEGIONELLAHOTELS IN ZUID-EUROPA 1

Vier weken lag Gijs Verweij (50) met legionellose in het Academisch Ziekenhuis Utrecht. Zijn nieren vielen uit. Helse pijn en geestelijke verwarring. Waan en werkelijkheid liepen door elkaar. ,,Ik ben héél erg ziek geweest'', zegt Verweij. Hij overleefde, al duurt het herstel nu nog maanden.

Zijn verhaal is dat van veel andere slachtoffers van de legionellabacterie. Zonder tijdige medicatie kan het micro-organisme in korte tijd een mensenlichaam verwoesten. Nu, drie maanden na het begin van de infectie, is het leven van Gijs Verweij nog getekend. Hij is tot weinig in staat. Kleine inspanningen putten hem al uit. Hij weegt 20 kilo minder dan voor de reis naar Rinela Beach.

Verweij was van 25 juni tot en met 2 juli dit jaar in hotel Rinela Beach, in de plaats Kokkini Hani op het Griekse eiland Kreta. Het was zijn eerste vakantie alleen. Zijn vrouw overleed twee jaar geleden. Een van zijn twee zoons stierf eerder tijdens een verkeersongeluk. ,,Zonder die legionella was het al traumatisch genoeg'', zegt hij. Vanaf het balkon van zijn hotelkamer zag hij hoe het gras besproeid werd. Verweij wist niet dat het hotel daarvoor bacteriologisch vervuild afvalwater gebruikte, zoals hij ook niet wist dat zijn reisorganisator, Holland International, al voor zijn reis geïnformeerd was over de mogelijke legionellarisico's in het vijf sterren hotel Rinela Beach.

Op de dag van de thuisreis voelde Verwij zich al niet lekker. ,,Ik had het gevoel alsof ik tegen een griep aan zat.'' De terugreis was zwaar, veel turbulentie boven Duitsland. Bange mensen in het toestel. Thuis in Utrecht brokkelde zijn gezondheid snel af. Diarree, overgeven. `Een virusinfectie', meende de vervanger van zijn huisarts. Daarna kreeg hij het benauwd, had overal pijn en hield geen voedsel meer binnen. ,,Ik was doodziek. Mijn huisarts constateerde een dag later een longontsteking en uitdrogingsverschijnselen.''

In het Academisch Ziekenhuis Utrecht kwamen de doktoren na drie dagen achter zijn kwaal: legionella. Ze vochten voor zijn leven. Verweij had wilskracht. Hij wilde leven. Zonder hem zou zijn jongste zoon niemand meer hebben.

Na de slopende weken was hij weer thuis. Holland International en het reisbureau stuurden wel drie bossen bloemen en een excuusbrief. Niet werd verteld dat men vóór zijn vertrek al wist van de problemen in het hotel. Verweij: ,,Als ze mij dat gezegd hadden, was ik niet vertrokken. Ach, ik ben zo kwaad.''

P. Egelie van Holland International erkent dat haar organisatie vóór de reis van Verweij wist dat er pas nog een gast legionella had opgelopen. Maar ook dit hotel stuurde rapporten van een plaatselijk onderzoeksbureau waaruit moest blijken dat het veilig was.

Egelie: ,,Ik kan u één ding zeggen: na Verweij geloven wij geen enkel lokaal onderzoeksbureau meer.''