Mobiel geweigerd

Bel mobiel, schreeuwen de reclames. Kom bij ons! Zogenaamde gratis belminuten en de kleinste toestellen, alles voor nieuwe klanten. Totdat ík een van die nieuwe klanten wilde worden. Ik werd afgewezen.

Daar stond ik dan, ongemakkelijk, in de winkel. De computer was onverbiddelijk, Libertel wilde mij niet. Ik wilde nog wel een duur abonnement van 75 gulden, met vier uur `gratis' bellen. Het personeel kon geen verdere informatie geven, ik moest zelf maar even bellen.

De mevrouw van de klantenservice, die ik op een geleende telefoon belde, was allervriendelijkst. ,,Nee, meneer, we kunnen u echt niet accepteren. Het spijt me.'' De reden? Mijn postcode gaf aanleiding tot twijfel.

Het was niet zozeer dat ík financieel onbetrouwbaar was, het was mijn hele wijk. Die gezellige Groningse vooroorlogse Oranjebuurt, waar van alles en nog wat rondloopt. Aan de rand van het Noorderplantsoen staan villa's, en in de rijtjeshuizen zitten arbeiders, yuppen en studenten.

Voor het eerst besefte ik dat mijn gezellige buurtje er misschien wel een was van duistere financiële praktijken, of dat die gemoedelijke eenzame onderbuurvrouw grote schulden had.

Onderweg naar huis besloot ik ook wat andere aanbieders te bellen. Ben en Telfort zeiden van niets te weten, en alleen maar naar de persoonlijke financiële situatie van de toekomstige klant te kijken. De voorlichtster van KPN zag haar kans schoon om Libertel een veeg uit de pan te geven. Zoiets `bizars' was haar zelf ook overkomen, en ze was er `nog steeds nijdig over'.

Voordat zij bij KPN aan de slag ging, was haar door een andere aanbieder een abonnement geweigerd. Ze had het uitgezocht, en de oorzaak was volgens haar de sociale woningbouw verderop in de straat. Maar bij KPN? Nee, daar deden ze zoiets natuurlijk niet.

Libertel zelf doet ondertussen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De procedure voor nieuwe abonnementen bestaat naast een persoonlijke `credit assessment' (een wát?) ook uit een controle naar algemene gegevens.

Hoe dit exact werkt blijft geheim, wel wil Libertel kwijt dat er iemand, en dus geen computer, meekijkt die de aanvragen beoordeelt. ,,Wij zijn heel tevreden, de resultaten van deze wijze van controleren zijn goed. 99 procent van onze klanten vindt het heel logisch. En als je dit alles niet wilt, kan je altijd nog een pre-paid-kaart kopen.''

Gelukkig had de klantenservice van Libertel – waar ik als geweigerd klant dan wel weer gebruik van mocht maken – twee oplossingen voor me:

1) Ik kon een brief schrijven. Binnen drie maanden had ik dan `waarschijnlijk, we doen ons best voor u' opheldering over de weigering.

2) Ik kon me inkopen met een borg. Als ik dezelfde dag nog vijfhonderd gulden zou overmaken, was ik voor het donker werd nog een trotse nieuwe klant.

Ze wilden me wel héél erg graag.