Column

Jolanda

Fantastisch bericht: Bewoonster Jolanda heeft zich vrijwillig teruggetrokken uit het televisieprogramma Big Brother.

,,Waarom? Waarom? Waarom?'' vraagt u zich wanhopig af. Het antwoord is keihard en eerlijk: Jolanda miste de diepgang in het huis!

Dus ik mijn vriend John de Mol jr. gebeld en naar het adres van het arme meisje gevraagd, maar helaas kon hij mij dat niet geven. Privacy staat bij onze John hoog in het vaandel. De mediaschuwe vader van Koen Voskuil heeft voor mij een anoniem bronnetje binnen Johns pretparadijs aangeboord en zodoende wist ik binnen een paar uur in welke troosteloze nieuwbouwwijk ik me moest melden. Jolanda zat diep teleurgesteld thuis en heeft voor mij ruim de tijd genomen om mij haarfijn uit de doeken te doen wat ze nou toch precies miste.

,,Meer diepgang'', herhaalde ze en ze had gehoopt dat minimaal een van de bewoners met haar zou kunnen praten over de Verzamelde Gedichten van Zbigniew Herbert. Ze had speciaal de prachtvertaling van Gerard Rasch meegenomen. Verder had ze een cd met de koormuziek van Giovanni Pierluigi da Palestrina bij zich en gehoopt dat de bewoners minstens een keer zouden willen luisteren. Zelfs geen poging. Verder kwam ze er achter dat niemand wist wie Madame Bovary was, laat staan dat ze iets van Pessoa, Svevo of Stendahl hadden gelezen. En dat viel haar vies tegen.

Ze had nog geprobeerd om Mohammed Ali de essentie van de prachtfilm Todo sobre mi madre uit te leggen, maar helaas: vergeefse moeite. En toen was ze maar vertrokken. Ik had echt met haar te doen. Ze was nog wel gebeld door de sympathieke John en uitgenodigd om een avondje bij hem te komen bomen over de wat grotere filosofische vraagstukken, maar of ze dat wilde wist ze nog niet.

Ik ben niet te lang gebleven omdat Jolanda ook nog iets aan haar cursussen over de Italiaanse Renaissance, de Afghaanse keuken en Bauhaus wilde doen. Wel kan ik zeggen dat ik een diep teleurgestelde vrouw achterliet. Zij had gehoopt dat, als je mensen een aantal weken met elkaar opsluit, er iets heel moois, breekbaars en unieks zou ontstaan. Ze was erachter gekomen dat het alleen maar om de kijkcijfers ging. Ze vroeg nog of De Bus iets voor haar was? Ik heb het haar niet meteen aangeraden.

Sowieso gaat ze meedoen aan De Mols nieuwe programma Ja, ik wil een miljonair, dat deze week begint. In dit programma mag een anonieme miljonair kiezen uit vijftig meisjes met wie hij wil trouwen. Eerst was ze bang dat je voor dat programma heel mooi moet zijn, maar nu ze de foto van de andere kandidates heeft gezien, is ze nergens meer bang voor. Gewoon doordeweeks buisvlees. RTL-vulsel.

Ze rekent erop dat ze in dit televisieprogramma een lieve, erudiete en fijnbesnaarde miljonair tegenkomt en dat ze daar dan, live op de buis, mee mag trouwen. Daarna hoopt ze dat ze met haar verse echtgenoot een mooie culturele huwelijksreis zal maken. Buiten De Chinese Muur hoopt ze ook de Hangende Tuinen van Babylon, de Taj Mahal en de Borobudur te kunnen bezoeken. Vurig hoopt ze op een man, die alles weet van het oude Egypte en die haar veel kan vertellen over de Etruskische opgravingen, daar dat bij haar nogal een zwak punt is.

Op het moment dat ik in mijn auto wilde stappen, keek ik in de vochtige ogen van Jolanda. Ze vroeg: ,,Denkt u dat er zo'n miljonair tussen zal zitten? Gewoon een verstrooide professor, die zijn bodemloze liefde voor de schoonheid met mij wil delen? Ik zoek een lieve man, die net als ik alles weet van de wonderlijke verhouding tussen George Sand en Frederic Chopin, die minimaal drie gedichten van Vasalis uit zijn hoofd kent en het ook heel erg vindt voor meneer Reve dat hij zijn laatste dagen met die ordinaire Schafthuizen moet slijten! En ik hoop dat ook hij zich afvraagt hoe goed het nieuwe restaurant van John Kranenburg zal zijn.''

Ze keek me liefdevol en angstig aan. Haar blik verdiende maar één antwoord: ,,Ik denk het wel'', zei ik zacht en glimlachte mezelf naar huis.