Björk

Dat de IJslandse zangeres Björk de muziek zou maken voor de film Dancer in the Dark van regisseur Lars von Trier, leidde ook tot haar deelname aan de film als actrice. Inmiddels heeft ze voor die rol de Gouden Palm ontvangen in Cannes, en heeft ze besloten om nooit meer te acteren. Maar wat voor slechte ervaring deze film haar ook heeft opgeleverd, Lars von Trier gaf haar wel de gelegenheid om big band-achtige liedjes te schrijven, een stijl die ze ook had uitgeprobeerd in het nummer `It`s Oh So Quiet' (1995).

De film had musical-elementen, dus Björk schreef musical-achtige liedjes. Dat leidde tot een atypische overdaad. De koningin van het minimalisme wordt in een aantal songs begeleid door explosies van strijkers en blazers, zo glamoreus alsof ze samen met Fred Astaire door een balzaal zwiert – vooral in het duet met Radiohead-zanger Thom Yorke. In andere nummers zijn de ritmes omfloerst electronisch en wordt ze slechts ondersteund door geheimzinnig gefluister.

De cd heet Selmasongs, en hoewel een groot deel van de teksten door Lars von Trier (en Catherine Deneuve!) werd geschreven, klinkt dit toch als een authentieke Björk-plaat: de afwisseling van uitzinnige en bizarre instrumentaties sluit aan bij haar merkwaardig uitschietende stemgeluid. De overdaad wordt nooit ordinair, en de sobere momenten worden niet saai.

In de stem van Björk klinkt altijd een soort verwondering door, als een Alice die steeds maar weer door de spiegel stapt. Wat zou ze tijdens deze liedjes allemaal meemaken? De muziek maakt nieuwsgierig naar de film.

Björk. Selmasongs (Polydor 549 204-2)